Over Noodweer en Weerwater ___ 12-07-2008 • EHR Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (2) • Reacties (8) Reageren?

Dit keer een dubbelverslag. Twee korte vissessies met beiden een compleet andere insteek, maar hetzelfde doel: vis vangen.

Dinsdag met GHP naar de befaamde Polderstek waar de Edjes in het verleden al menig succes hebben behaald. Toch hebben we deze stek eigenlijk nooit echt de aandacht gegeven die hij verdient. Dit wilde ik in 2008 rechtzetten en na een trage start, ga ik hier voor de rest van het jaar toch nog proberen werk van te maken. Dit wil ik doen met.... de Edjes uiteraard en GHPeet.

Vorige week hadden GHP en ik al een paar uurtjes gezeten zonder voor te voeren. Lekker instant. Resultaat: blanco.
Deze dinsdag hebben we het anders aangepakt. De dag ervoor is GHP naar de stek gereden en had op zes strategische lokaties een paar handen boilies gestrooid en geschoten. Dinsdagmiddag bleef de lucht er donker en onheilspellend uitzien. De verwachtingen waarschuwden voor harde windstoten en bliksemse buien. Eén telefoontje naar GHP over wat we zouden doen, gezien de verwachtingen was voldoende. En daarom stuurde ik een uur later mijn auto bij GHP de straat om spullen in te laden en gezamenlijk naar de stek te rijden.

Voor zomerse begrippen troffen we guur weer aan. Snel de hengels in en de pluutjes op, zodat we in ieder geval droog zouden blijven. Spullen in de 0 seconden shelter en dan aan de koffie.
Terwijl GHP en ik filosofeerden over onze toekomstige werkplannen en wat we allemaal nog meer op deze stek konden gaan ondernemen, kregen we een lichte slagregen van 5 minuten mee.
GHP besloot om een zak pittig gekruide krielen op de stekken bij te voeren. Hij is zo’n echte visser die graag met zijn aas experimenteert en ook regelmatig oude, maar bewezen azen weer opnieuw leven inblaast.

Aan de horizon zagen we een onweersfront vlak aan ons voorbij trekken. We hadden mazzel. Het weerlicht in de verte zag er echt onheilspellend uit, maar het wolkendek zorgde voor zo’n typisch Hollandsche lucht die je op schilderijen boven landerijen geschilderd ziet. Prachtig. Na een uur gebeurde er nog iets prachtigs. Totaal onverwacht en kneppelhard floot mijn verklikker ons uit de stoelen. Een run die niet aangekondigd werd met een paar flauwe piepjes, maar onmiddellijk een gierende fluiter.
Ik stormde naar mijn hengel en toen ik aansloeg had de oproerkraaier zich al weten te lossen.
Opgewonden en licht teleurgesteld (ja, echt licht...) haalde ik in. We hadden reuring op de stekken! Terwijl GHP al op de stek waar ik net beet had gehad bijvoerde, controleerde ik mijn rig, maar kon niets ontdekken, wat de vis geholpen kon hebben om de haak te lozen.
Weer een PVA-netje met pellets eraan en op dezelfde stek het aas erin.
Al die tijd was het weer ons gunstig gezind en dreven de onweersbuien op gepaste afstand voorbij.

We hadden besloten om er een korte sessie van te maken en wilden dus uiterlijk 11 uur gaan opruimen. Hier werd evenwel een stokje voor gestoken. Een Beastmaster stokje om precies te zijn, want om 10 voor 11 schoot de hengel op eigen kant van GHP er net zo hard vandoor als dat mijn hengel een ruim uur geleden had gedaan!

Wat een knalrun! GHP sloeg aan en zijn hengeltop stond onmiddellijk te schokken.
Rustig probeerde hij de vis te drillen en te sturen naar het open water.
GHP stond nog geen twee minuten te drillen, toen Moeder Natuur keihard terugsloeg. De wind zette krachtig aan en binnen een mum van tijd werden we belaagd door een striemende slagregen. Boven in de hemel stond iemand veel foto’s van de dril te maken, want vergezeld van harde donderslagen werden we om de minuut in een bleek flitslicht vastgelegd.
Als de dril nog niet spannend genoeg was geweest, maakte dit noodweer hem nog spannender.
Als verzopen hondjes stonden we aan de waterkant, terwijl de sterke karper iedere keer weer bij de kant wegspurtte. Na een dril van ruim een half uur, kon de vis eindelijk genet worden.
De glimlach van GHP zal me nog lang bijblijven, want terwijl de vis nog in het netje hing, wisten we allebei al dat hij zijn PR met deze dikke big had gebroken.
Op de landingsmat zagen we pas hoe groot de staartvin van de karper was. We begrepen ook meteen waar de vis iedere keer de snelheid en de kracht weer vandaan wist te halen om de lijn door de slip heen te trekken.

De weegschaal bleef steken op ruim 18 pond! PR voor GHP!!!
In de slagregen liet GHP de vis weer het ruime sop kiezen en met big smiles maakten we nog even een zelfportretje. Of moeder Natuur het wel genoeg had gevonden, besloot ze haar straf jegens ons op te heffen en nog geen 3 minuten nadat de vis weer was terug gezet, stopten de storm en de regen.
Een mooiere afsluiting van een korte sessie kun ik me haast niet bedenken. Snel opruimen en terug naar huis met een heerlijk gevoel, maar zeiknat!

Donderdag: bij mooi weer had GHP mij uitgenodigd om in de Polderwateren eens met zijn bootje een paar uurtjes te gaan slepen. Ook de donderdag bood geen prachtige weersvooruitzichten, maar toch trokken we de stoute schoenen aan en stonden we rond de klok van acht uur aan de kade van de jachthaven van Almere.
De boot van GHP oogde klein naast alle cruisers en platbodems die hier in rijen van tien opgesteld lagen. Hoe ruim en efficiënt de boot ingedeeld was, bleek pas toen ik instapte. Met deze boot kon je zelfs met zijn 4en vissen en alle noodzakelijkheden (ankers, spanen, kussens etc) waren prachtig in opbergruimtes weggestopt.

Rustig manoeuvreerde GHP het haventje uit en de eerste kunstaasjes werden te water gelaten. Op de boot had GHP zelf twee hengelsteunen gemonteerd die perfecte controle houden op de hengels. Lekker praten, lekker koffie drinken en lekker nat worden van wederom een staartje van de regenbui dat ons krap leek te passeren. GHP was voorbereid op regen en had voor ons beiden een regenbroek meegenomen.

Ik ben blij dat er geen cameraploeg bij is geweest toen ik de regenbroek aantrok, want EHT die een broek aantrekt die eigenlijk twee maten te klein is, was geheid een hit geworden op comedy central. (GHP. Alsnog bedankt dat je dacht dat mijn postuur in zo’n broek zou passen). Toen ik de broek eenmaal aanhad, kwam hij niet verder dan de helft van mijn togus en keek ik naar de twee blauwe Unox worsten die mijn benen moesten zijn.

Geen probleem; er moest vis gevangen worden. Ik gooide vrolijk een tweede hengel te water en zat binnen de kortste keren verstrikt in GHP zijn lijn. Tijdens het lospeuteren even afdriften naar de kant, waar een dikke woud van watergras ons opwachtte. De stuurmanskunsten van GHP wisten ons met wat kunst- en vliegwerk weer te bevrijden uit het oerwoud.
Een kwartiertje later legden we de boot even voor anker om wat te gooien naar een paar rietkragen.

Ik besloot om de HotChubbie Koi eens aan de onderlijn te hangen en lekker een beetje te gaan spelen met dit acrobatische kunstaas. De massieve Chubbie platste er vrolijk op los en vermaakte ons met de meest vreemde onderwater capriolen. Dat we niet de enige toeschouwers waren van deze circusact, bleek na een minuut of vijf toen ik een beuk op mijn hengel kreeg.

Met een kromme hengel riep ik tegen GHP dat ik beet had en dat hij alvast wat foto’s in het water van de snoek moest maken.

Toen ik de vis vlak bij de boot had, kwam er een mega bek boven, waar alleen nog het laatste puntje van de staart van de HotChubbie uitstak. Ik had moeite om de vis met de kieuwgreep uit het water te halen, omdat de dreg precies gehaakt zat aan de kant waar ik gewend ben de vis te pakken. Toch maar eieren voor ons geld en de vis liften aan de kieuw waar de dreg nu gevaarlijk dicht bij mijn hand zat.

Eénmaal uit het water, klapte de vis nog een paar keer boos heen en weer. Gelukkig had ik hem goed vast, maar jullie mogen gerust weten dat ik hem op dat moment best even kneep. Ik ben er nu ook achter dat je zo’n klappende snoek niet zomaar ‘effe’ vasthoudt.

Toen begon het volgende dilemma; het onthaken. De grote snoek had de Chubbie met de kop naar voren ingeslikt en zat met de staartdreg diep in zijn gehemelte gehaakt.
GHP begon meteen met een bijna chirurgische actie en loste de staartdreg redelijk snel. Echter, hierdoor zakte de Chubbie nog verder de keel in en klemde zichzelf daar weer vast. Ondertussen kreeg ik een lamme arm van het omhoog houden van de vis.

En voor de eerste keer in onze roofviscarrière waren we genoodzaakt om de dreg te onthaken via de kieuw. GHP opereerde, terwijl ik coördineerde via de bek en hopla; binnen enkele tellen was de snoek verlost van de Chubbie. Bijna onmiddellijk begon hij weer te slaan met zijn staart.
Na meting bleek dat 81 centimeter snoek deze acrobatische plug niet had kunnen weerstaan.

Vlug terug te water en wellicht tot snel, ouwe Chubbie lovert!.
Terwijl het avondrood haar licht over ons scheen, dobberden we langzaam terug richting de haven.
Het laatste stukje moesten we in het donker afleggen, maar de bouwlamp die GHP op zijn pet had zitten, verlichtte ons route meer dan voldoende.
Na het schoonmaken van de boot nog even een biertje in de haven om de eerste 80+ Weerwater snoek en de goede afloop te vieren en toen weer hoogste tijd om naar huis te gaan.

Al met al een enerverend visweekje, waarin twee korte sessies toch hebben weten op te leveren.

-EHT