Revanche op Lac Fays… ___ 10-05-2008 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (2) • Reacties (9) Reageren?

Dag 1
Zaterdag 02.00 uur: de wekker gaat, mijn vrouw zegt dat ik eruit moet. Ik moet vis vangen. Alsof ik dat niet weet. Ondanks het onaardse nachtelijke tijdstip ben ik klaarwakker!
Gisteren de Toyota HI-Ace gehaald bij autoverhuur ADHE en mijn spullen ingeladen.
Ik douche, drink koffie en spring in de auto om mijn broer EHR op te pikken.

Aan het einde van de straat, keer ik om, stap het huis weer in en kleed me aan. Alles gereed voor de reis naar Lac Fays.
Na EHR, haal ik EHD en EHG op en om half vijf stipt rijden we over de Utrechtsebrug en gaat de eerste ‘Frankrijk’ CD in de speler. Knallen en kilometers maken!

Met een vaartje van gemiddeld 130km/uur, stevige rock over de speakers en twee tussenstops, komen we even na 11 uur ’s morgens aan bij het meer waar we vorig jaar zo vreselijk door vernederd zijn; Lac Fays.

Dit jaar komen we voorbereid. We hebben enkele kilo’s zelfgedraaide HotConcept boilies (een bewezen karperkneiterkiller in Nederland. Surf eens naar www.hotconcept.nl ), een rugzak vol gouden tips en trucs van Dennis de Knollenrammer en, last but not least, een berg vertrouwen bij ons. Dit jaar wordt er NIET geblankt op dit hellewater!

Na een korte uitwisseling van warme handdrukken, natte zoenen en beleefde woorden met Marc en Clare,de eigenaren van Lac Fays, laden we onze halve huisraad in de boot om deze naar de stekken aan de overkant van het meer te laten brengen. Zelf wandelen we de 10 minuten lange trip naar de stekken.

Aangekomen op de stekken proosten we eerst met een biertje voordat we überhaupt iets anders doen. Op de heenweg naar het meer hebben we namelijk geconcludeerd dat we tijdens de EH sessies vaak beet kregen kort nadat we voor de eerste keer geproost hadden.

Ik kom tot de ontdekking dat mijn rodpod nog in de auto aan de overkant van het meer ligt en moet dus heen en weer lopen, omdat ik zonder rodpod hier niet kan vissen.

Als ik terug kom op de stek heeft EHD de tent al opgezet en de stretchers staan ook al te wachten in de tent. Verder heeft hij het kamp al min of meer ingedeeld in zijn eentje. Wat een topper!
Hierna hoogste tijd om de hengels in orde te maken.

EHD probeert het met de squid van ome Martin, EHR gooit onmiddellijk het geheime wapen aan de rig en laat de HotConcepts te water en EHT gaat voor de instant methode en gooit een superzoete geurende snowman met dynamite stick op de drassige bodem van het meer. EHG tuigt zijn hengels opnieuw op, komt tot de ontdekking dat hij zo’n vijftig meter lijn teveel op zijn molens heeft gespoeld en gaat vervolgens met squid poppen (hier heeft hij immers nagenoeg al zijn karpers mee gevangen).

Tijdens het wachten op de eerste run beseffen we al vlot dat het overdag kneppelheet is op de stekken. De tenten staan vanaf 12 uur tot zonsondergang in de volle zon. En het is hier ‘slechts’28 graden.
Tijd om de schaduw op te zoeken of het wachten te doden met het jagen op de snoeken die ook in overvloed in dit meer aanwezig zijn.
Met de vaste stok weet ik wat kleine visjes te vangen en zowaar enkele grotere voorns.
Dan slaat bij iedereen de vermoeidheid toe en rond de klok van half elf zoeken we na een nachtmutsje de stretchers op.

Om half drie ’s nachts worden we gewekt door een fluitende pieper die maar niet ophoudt!
SHOWTIME!

Ik ren naar buiten op mijn blote voeten en vergeet dat de stekken hier gemaakt zijn van gravel. Als ik nog niet wakker was, werd ik het wel door de ontiegelijke pijn die de steentjes aan mijn blote kakken veroorzaken. EHD rent achter mij aan de tent uit met mijn cap en mijn bril en ik smeek hem letterlijk om ook mijn slippers te pakken. Als ik mijn slippers aan heb en de stekende pijn langzaam wegzakt kan het binnenhalen van de vis beginnen.
Na een korte dril weet ik een prachtige spiegel van ruim 23 pond te landen en de eerste vis van de trip is een feit! Een typische, ronde Franse vis verlost de Hunters van de nulstand.
Dat is een GOED teken!

EHD en ik genieten nog even na met een sigaret en een drankje als de vis weer veilig is teruggezet en zakken dan weer weg in een diepe slaap, gevuld met dromen van de dikke vissen die de volgende dagen nog zullen komen.


Dag 2

De volgende ochtend bij het ontbijt krijgen we te horen dat de spiegel die we vannacht op het droge wisten te krijgen de enige vis voor die nacht is geweest.
Ook vertelt ‘carpfarmer’ Marc dat ‘his baby’s’ ieder moment op de paai over kunnen gaan.
Dat is GEEN goed teken. De drang tot paaien gecombineerd met het hete weer, verlagen de vangkansen aanzienlijk. Waar we hier vorig jaar te maken hadden met een plotse opkomst van een zwaar lagedrukgebied, zitten we dit jaar gewoon enkele momenten voor de paai. Hoe reken je het uit?
We laten ons niet uit het veld slaan en gaan vol goede moed de strijd met de zwaar gedresseerde karpers verder aan.
Terwijl de karperstokken geduldig op de rodpods liggen, lopen de Hunters twee aan twee het meer rond op zoek naar snoeken. EHD weet een paar felle snoeken te haken, maar heeft helaas geen fototoestel meegenomen. Ook weten EHG en EHD regelmatig de bodem te haken met het kunstaas en moeten dan het water in om de dreggen te lossen. Bij één van deze exercities breekt EHG in de modderige bodem zijn slipper. Verder breken wij onze klomp door het uitblijven van een fatsoenlijke run.

Als Marc voor de lunch met zijn bootje de baguettes komt brengen, giert één van mijn piepers het uit. Eerst denken we dat Marc een lijnn te pakken heeft met het motortje op de boot. Maar dan besef ik dat de hengel die deze amok maakt veel verder naar links ligt. Snel sla ik aan en even zie ik de hengeltop driftig tikken. Dan valt alles weer stil. De vis die mijn popup met trosje wormen te pakken had, is niet goed gehaakt geweest. Ik baal!


Als ik de boel binnendraai en de haak controleer is deze gewoon vlijmscherp. Dan maar met wat zwaarder lood vissen.
Gedurende de dag hebben we verder op enkele korte piepen na, geen tekens van karperleven kunnen forceren. Tijdens het eten horen we dat geen van de andere vissers een run heeft gehad.
Dan maken we de hengels klaar voor de nacht en als we het aas op de vertrouwde plekken hebben, zoeken we, na een nachtmutsje, de slaapzakken weer op. Vannacht moet het dus weer gebeuren. We slapen goed. Veel te goed. Want als we weer wakker worden schijnt de zon alweer zijn eerste warme stralen over het meer.

Dag 3
Uitgerust en zonder runs beginnen we aan de tweede Pinksterdag. Bij het ontbijt horen we dat onze Engelse overbuurman vannacht wel succesvol is geweest. Hij heeft maar liefst een 62lb (55.8pond!!!) spiegelkarper weten te landen! De nieuw aangekochte pêche de resistance is door de goede man verzilverd! Respect.

Helaas verloopt de tweede volle visdag, los van enkele piepen en een losschieter rond het middaguur geluidloos; de piepers zwijgen weer eens in alle talen.

Dan besluit ik om op mijn derde karperstok, die we hadden meegenomen als doodaashengel voor het snoeken, voor heel even een paar worpen met een buldawg te maken. Nota bene op mijn eigen stek tussen de karperlijnen door. Na de derde worp denk ik vast te zitten in de modderige bodem. Totdat mijn hengeltop als een overspannen limbodanser begint te swingen. Snoek op de Dawg! En nog een mooi formaat ook! EHG helpt me in een T-shirt terwijl we samen de weerbarstige snoek naar de kant weten te manoeuvreren.

Even later heb ik een 90 centimeter, loodzware snoek in mijn handen. En.... mijn eerste grote snoek die compleet met de kieuwgreep is geland!
Voordat het kunstaas uit haar bek verwijderd is, klapt het loeisterke beest nog een paar keer woest heen en weer. Ik weet haar echter vast te houden en hierna laat vriendin Esox zich gewillig fotograferen.

In de namiddag zien we grote, dikke schaduwen van vissen lui aan het oppervlak zwemmen en zowaar, alsof ze ons willen uitdagen, komt er af en toe een grote karperrug boven het wateroppervlak uit. Van aanbeet is echter geen sprake.
Ik knoop een nieuwe rig voor een popup van een centimeter of 15 en besluit deze na het avondeten van gekkigheid aan mijn lijn te knopen. Als het stil blijft op de pieper, moet je rare dingen gaan doen. Het kamp van EHG en EHR besluiten om een grote voerstrook te laten storten, in de hoop de vissen hiermee naar hun stek te trekken.
Omdat we gewoon nog minimaal 1 karper moeten vangen, besluiten we om mijn derde hengel om te bouwen tot karperhengel en in het begin van de avond liggen er drie karperhengels op mijn rodpod te prijken. We vissen dus nu met vier man en negen hengels.

EHD had twee flessen heerlijke port meegenomen vanuit Nederland en de eerste fles was inmiddels al soldaat gemaakt. Bij gebrek aan glazen hebben we van lege waterflesjes onze eigen EH portglazen gesneden. De zachte, zoete port smaakt hier niet minder om.
Deze avond besluiten we, bij gebrek aan vette runs, ons verdriet te verdrinken met bier, wijn en de laatste fles port. Als we allemaal ‘in den olie’ zijn, nemen we nog een nachtmutsje en duiken de warme slaapzakken in. Wederom een nacht waarin we niet gewekt worden door fluitende Fox, dreunende Delkim, krakende Knucklehead.
Dag 4
Bij het ontbijt vernemen we wederom dat op twee succesvolle runs na het voor iedereen aan Lac Fays een rustige nacht is geweest. Er is een 15ponder en een 43ponder geland en daarmee zijn de vangsten voor de nacht weer geteld.
De zon beukt inmiddels weer op het meer en de stekken. Het wordt weer een hele warme dag.
De buikjes rond van het stevige Engelse ontbijt, keren we terug op onze stekken en besluiten gewoon gekke dingen te gaan doen. Ik ga vissen met hoge popup en heb er zelfs een zandloper tussen zitten die van twee popups is gemaakt. EHD gooit een paar handen van de lokaal te krijgen boilieballen op de hair. EHG blijft bij de EHG squid methode en EHR fabriceert in een leeg maïsblikje een kleverig drapje dat hij Cosmic Ooze doopt. Hier gooit hij zijn aas door en even later gaat er een lijn te water waaraan een bal hangt die nog het meeste weg heeft van een klodder snot die een reus uit zijn neus geschoten heeft.

De Cosmic Ooze is duidelijk iets dat de Franse karpers nog niet kennen want binnen een kwartier fluit EHR’s verklikker een signaal, gevolgd door een kolossale klap op het water boven zijn stek! Echter, vissen waar 9 maanden per jaar op gejaagd wordt, komen niet uit een ei en binnen enkele seconden weet ook deze vis de haak te lossen. Balen! Dat het spulletje werkt mag wel duidelijk zijn, temeer daar de vis vlak onder de eigen kant het aas had gepakt.
Met al deze ongebruikelijke, gekke technieken moet er toch wel een dikke vis te verzilveren zijn? Ze zeggen dat gekken de kaart trekken, dus waarom niet?
Om dit extra kracht bij te zetten, besluiten we ’s middags om in de schaduw een kaarspelletje, gebaseerd op onze andere passie, Dungeons & Dragons te spelen. Het spel dat EHR heeft meegenomen uit Australië blijkt erg leuk te zijn en helpt ons met het doden van de tijd.
Van twee boilie emmers en een veel te droge onthaakmat maken we een mooie speeltafel.
Om half zeven gilt Clare het signaal voor het avondeten over het meer en langzaam sjokken we naar het centrale gebouw, alwaar we verrast worden door een heerlijke barbeque.
We eten lekker, praten wat met de overige vissers en de eigenaren Clare en Marc.
Opeens tovert Clare een lekkere fles wijn tevoorschijn en schenkt voor de Hunters het kristal vol op haar kosten. Als de eerst fles binnen een kwartier leeg is, komt de tweede fles op tafel.
Die willen we echter niet helemaal soldaat maken, want we willen gewoon nog een vis vangen. We spreken af dat Marc onze spullen morgen om kart over negen met de boot komt halen en dat wij om deze tijd alles klaar hebben staan. Hierna terug naar de stek en voor de laatste keer op deze trip de hengels te water.

Na wat filosoferen over de ideale techniek om deze zwaar gedresseerde karpers toch uit te kunnen lokken en een discussie over de wending die het machtige Dungeons & Dragons epos zou kunnen nemen in het fantasy spel dat wij ook allemaal spelen (zie hiervoor: www.paladins.nl ), nemen we voor de laatste maal een slaapmutsje voor de tent en duiken op de stretchers.
’s Nachts krijgt EHR op de HotConcept ballen een loei van een run! Vlot is hij zijn tent uit en slaat de molen van de vrijloop op de slip. Het geweld dat EHR op zijn hengel ziet, geeft aan dat hij een hele dikke karper eindelijk succesvol heeft weten te haken.

Het beest is echter zo sterk dat hij nauwelijks onder controle te houden valt. Duidelijke zaak dat nu de vis nog even bepaalt wat er gebeurt en niet de visser.
De volgende vijf minuten duikt de vis alle kanten van het meer op en EHR kan niet anders dan het beest de ruimte geven.
Als weer vijf minuten later de vis datgene heeft gevonden waar hij al tien minuten naar op zoek is, duikt hij waarschijnlijk onder een scherpe tak door en opeens valt de lijn van EHR slap. Verbouwereerd draait EHR zijn lijn in en ziet dat alles eraf is.
Wat een domper! Een soort van déjà vu gevoel bekruipt de Hunters, daar dit vorig jaar ook op de laatste nacht is gebeurd bij EHD.
Wat nog een prachtige afsluiter van de trip had kunnen worden, verandert hierdoor in een bittere nasmaak.

Dag 5
Om kwart over negen raakt de punt van Marcs boot onze stek om alle ingepakte huisraad op te halen. EHG had niet alles op tijd ingepakt en wanneer Marc de boot weer naar de overkant van het meer koerst, lopen de EdHunters een paar minuten later met de laatste spullen van EHG naar het ontbijt.
Aan het ontbijt bekijk ik het vangstenlogboek van deze week nog een keer en kom tot de ontdekking dat er de afgelopen vier dagen en nachten slechts negen karpers zijn gevangen door 14 vissers! Veertien vissers betekent dus gewoon 38 hengels in het water! (de Hunters hebben allemaal met slechts twee hengels pp gevist).
Als we alle spullen weer in de Toyota hebben gekregen, waarbij de wijsheid en inpakkunde van EHD van doorslaggevend belang is geweest, rekenen we af, zeggen gedag en sturen de auto richting Nederland. Het is druk op de weg en daardoor belanden we midden in de Nederlandse avondspits. Gelukkig doet autoverhuur ADHE er niet moeilijk over dat we de auto niet voor sluiting bij hem kunnen hebben en mogen we de auto ’s avonds voor het hek zetten.
Om half tien heb ik alle Hunters veilig thuis afgezet, de auto ingeleverd en plof ik neer in mijn vertrouwde stoel. Een half uur later lig ik weer in minj eigen bedje en droom van een volgende vistrip waarop we veel dikke vissen vangen.

Het weer de afgelopen dagen was prachtig. Veel te prachtig, want ook de karpers dachten aan andere dingen dan eten. Weer een gevalletje domme pech voor de Hunters (net als vorig jaar de totaal onverwachte weersomslag?) of hebben we ergens een visvloek opgelopen?
We kwamen voor revanche en hebben het in ieder geval beter gedaan dan vorig jaar. Eerlijkheid gebied te zeggen dat we allemaal wel een totaal ander beeld hadden bij de revanche die we voor ogen hadden. Vier Hunters die vier dagen lang continu serieus over karpervissen hebben nagedacht en ook durfden te variëren in vistechniek, hebben slechts 1 karper weten te landen en een handvol snoeken als (welkome) bijvangst.
De aantallen vielen tegen, maar we zijn in vier dagen tijd wel een stuk verder gekomen in onze hobby. Een aantal technieken die we hebben ingezet hebben zeker aanbeet weten uit te lokken, maar omdat de vis hier zo ontzettend voorzichtig is en meer aan paaien dan aan vreten dacht, hebben we de Lac Fays karpers niet kunnen klatsen. De technieken gaan we zeker op Nederlands water toepassen, waardoor we onze kansen op vertrouwd water vele malen zullen vergroten.
En, als je dan toch zit te blanken, laat het dan maar in goed gezelschap zijn. Want we hebben ook weer vreselijk gelachen op een prachtige lokatie!

Hier nog een paar sfeerfoto's: