Lac de Liez (verslag) ___ 03-07-2004 EHM Visverslagen Index 
Alle sessie-foto's (1) Reageren?

la liez met langrès op de achtergrond

Het is zondagmiddag twintig juni 2004 en ik zit in de caravan op onze camping in de buurt van Maastricht. De caravan lijkt wel een luxe paleis na wat wij hebben doorstaan op onze eerste echte Frankrijktrip, de afgelopen vier dagen.

Wat kan een douche en een toilet toch lekker zijn! Het meer waar wij non-stop zestig uur hebben zitten vissen, Lac de la Liez, kent een heel modderige bodem en de laatste vijf meter van het strand naar het water is zo zacht dat je tien centimeter wegzakt bij iedere stap die je zet. Je kunt je dus voorstellen hoe alle spullen, inclusief onze lichamen, eruit hebben gezien na die paar dagen! Wat een zooi! Iedere keer dat je 's nachts van je stretcher wordt gepiept moet je dus die zooi in en daarna weer je voeten wassen met water en met een doek droog maken, voordat je weer kunt gaan liggen. Wordt je dus gewekt door een brasem of een grote voorn dan ben je daar op z'n zachtst gezegd niet blij mee en ik geloof dat we gemiddeld per nacht van hooguit vijf uurtjes slaap wel drie keer de tent uit moesten vanwege witvis. Na drie van dat soort nachten ben je dan echt aan het eind van je latijn, want als je niet overdag bij slaapt dan houdt het op natuurlijk. Aanpassingen naar hardere boilies (een deel van onze knikkers overdag in de zon gelegd) of twee grote boilies op een lange hair hielpen helaas niet. Het aas viel kennelijk goed in de smaak en was misschien wel té goed. We zaten dus goed stuk op een gegeven moment en als je dan nog een paar mooie karpers vangt dan geeft dat allemaal niet natuurlijk, maar dat was precies wat eraan ontbrak: karpers. Frankrijk werd Blankrijk.

Wat ging mis en wat ging wel goed? Ik probeer de dingen altijd te analyseren en daar wat van te leren voor een volgende keer. Dan heb ik in ieder geval het gevoel dat het nog ergens goed voor was en misschien heeft iemand die dit stuk leest er ook nog wat aan. Je weet maar nooit.

Aram (r) is vol verwachting maar weer zeelt ipv karper
visarenden vechten in de lucht om een vis (boven onze stek)

Wat niet goed ging.

Stekkeuze is in mijn ogen bepalend voor het wel of niet vangen op groot water. Veel Franse wateren zijn stuwmeren en kennen een heel ander verloop dan de grote plassen in Nederland, wat vaak zandafgravingen zijn (t.b.v. nieuwbouw). Zo'n zandafgraving kent een heel grillig bodemverloop met hele diepe stukken tot wel dertig meter en dat vaak al vrij dicht bij de kant. De Franse stuwmeren daarentegen zijn ontstaan doordat men een stuwdam (digue) heeft geplaatst in de loop van een rivier en zo een hele vallei heeft laten onderlopen. Het diepste deel van het water zit dus bij de stuwdam en aan de andere kant bevind zich dan de ondiepe zone ('da's logisch' zou Cruijff zeggen). De diepte is ook nog afhankelijk van de waterstand (tijd van het jaar). Enfin, van de drie zones waar je mag nachtvissen waren er twee geopend in de periode dat wij visten: eentje in de buurt van de stuwdam en het diepere deel van het water en eentje aan het ondiepere deel van het water (nog geen drie meter water in het midden).

De watertemperatuur van het ondiepe deel bedroeg bij aankomst meer dan 21 graden celcius. Witvis heeft daar niet zoveel problemen mee, maar de grotere karpers dus klaarblijkelijk wel. Die zwommen hun rondjes bij de stuwdam waar meer verkoeling en zuurstof was. Dit werd bevestigd door iemand die al jaren rond het meer werkt. In mijn beste Frans stelde ik de uiterst sympathieke man een paar vragen en die wist mij meteen te vertellen waar de karpers waren: daar, wijzend naar de overkant, waar je al die groene tenten ziet staan, want de lokale karpervissers, die weten het wel. Met deze temperaturen zitten ze dus bij het diepere water. E.e.a. werd helemaal duidelijk toen bleek dat de andere nachtzone maar één tent had staan en die bevond zich aan het uiterste randje waar je nog net het diepere water kon bereiken, als je je lijnen uitvaarde.

Daar stonden wij dan. Op de populaire zone van 400 meter breed stond zo om de 50m een karpertent en er was precies een gaatje waar wij hadden kunnen gaan staan. Maar wilden wij wel aansluiten bij de andere zeven tenten? Was dit dan niet net zoiets als de Amsterdamse Bosbaan op zaterdag bij mooi weer? Verschrikkelijk vind ik dat. Je hebt een mooi water natuurlijk nooit alleen, maar je wilt wel een beetje ongestoord je eigen ding kunnen doen. Wij wel tenminste, dus werd besloten om eigenwijs (Amsterdammers, hè ) helemaal aan de andere kant van de ondiepe zone ons kamp op te slaan. Het voordeel was dat wij dan wel ongestoord een mooie voerzone konden aanleggen zonder concurrentie van andere vissers. In 4 dagen en 3 nachten vissen zouden er toch wel een paar karpers langskomen?

Niet dus. Een ervaren karpervisser uit België, die bekend is met deze wateren, had mij op het hart gedrukt niet langer dan 20 uur te blijven zitten op een plaats als er niets werd gevangen. Toen we dus de volgende dag 20 uur blanken verder waren werden de koppen bij elkaar gestoken. We wilden verkassen, maar het probleem was dat we én geen motor bij onze boot hadden én teveel spullen. En weer met de trollies een helle tocht daar hadden we geen trek in. Toen er ook nog eens die middag een stevig ZW-bries precies op onze kant kwam blazen werd de knoop doorgehakt: zitten blijven dus en hopen dat de wind karpers brengt.

De wind bleek wel vis te brengen in de vorm van een grote groep zeelten, want ik ving de volgende dag 4 prachtige zeelten (zie ook EH Videos) op rij, maar de karpers lieten het afweten. Voor wat het waard is zijn dit de lessen die ik geleerd denk te hebben:

  1. neem zo min mogelijk spullen mee, dus reis zo licht mogelijk, je gaat vissen, niet kamperen, je moet snel kunnen verkassen
  2. zorg dat je een boot met een electromotor bij je hebt en het liefst nog een tweede boot voor de spullen, die je achter de eerste boot bind, zo ben je mobiel en kun je in een keer het hele kamp verhuizen
  3. zoek een water dat wellicht een minder grote reputatie heeft en waar nog geen sprake is van overvolle ?nachtzones', of je moet willen aansluiten/delen
snel kunnen verkassen is een must

Wat wel goed ging.

Ons aas bleek top. Goede boilies met een uitstekende instant werking. Qua aantrekkingskracht is de boilie natuurlijk een van de mindere aassoorten en z'n kracht ligt dan ook op de lange termijn: andere (kleinere) vissen dan karper laten het (vaak) liggen. Maar onze knikkers vielen erg goed in de smaak bij alle vissoorten die wel de stek aandeden: grote voorn, brasem en zeelt. En ik ben er dan ook van overtuigd dat als wij wel een goede stek hadden bevist dat wij serieus hadden gaan vangen. Dan is een witvis tussendoor geen ramp wat mij betreft. In het online verslag is onze boilie al een keer weggeven, maar voor de trouwe lezer die dit lange blank-verhaal doorgaat geef ik ?m nog een keer:

tarwe griesmeel 200 gram, sojameel volvet 200 gram, polenta 100 gram, vismeel 200 gram, maiszetmeel 200 gram, vitaminealo 100 gram, ossenstaartsoep 200 gram, druivensuiker 100 gram, gebroken lijnzaad 50 gram, 10 eieren (500 gram)

Als flavour gebruikten wij 'basis krachtbouillon van rundvlees', gewoon uit de supermarkt (25ml).

Als je de hoeveelheden aanhoud die hierboven staan vermeld dan kom je uit op anderhalf à twee kilo boilies per keer. Als ik meer wil maken dan herhaal ik gewoon weer hetzelfde ritueel, want dit kneed wel erg makkelijk zo. Prijs per kilo boilies: ongeveer twee euro vijftig.

Tip: de ossenstaartsoep is erg belangrijk, maar ook een erg duur ingredient. Om kosten te besparen kun je ook 100 gram gebruiken (gewoon 1 zakje). Ik halveer dan meteen de hoeveelheid sweetener (druivesuiker) tot 50 gram en gebruik dan nog maar 8 eieren. Je hebt dan gewoon een wat ?vlakkere' boilie.

Wat ook prima heeft gewerkt waren de zelfgemaakte staafmarkers. We konden ze natuurlijk niet testen tijdens een dril, maar als je met de boot eroverheen vaart dan ?poppen' ze keurig terug op hun plek, zoals het hoort. Ik zal nog een keer beschrijven hoe ik ze zelf maak en dat zal dan te vinden zijn onder ons menu ?artikelen'. Da's beloofd bij deze.

 

een zeelt is een mooie sportvis maar niet de vis waar wij voor waren gekomen

Ondanks dat er dus ook dingen waren die goed gingen blijft een blank natuurlijk een blank en je rijdt uiteraard niet helemaal naar Frankrijk om een paar zeelten te vangen (als karpervisser). Dat moge duidelijk zijn. De ontberingen waren groot, vooral vanwege de modder, maar ook vanwege de hoeveelheid aan spullen die mee waren genomen.

Natuurlijk had het nog allemaal erger gekund, want je hoort/leest weleens verhalen van mensen op hun eerste trip, dat wens je niemand toe. We hebben dus geen bekeuringen gehad, geen autopech en gelukkig is het niet gaan regenen (ik moet er echt niet aan denken met die modder daar!).

Ik hou het er dus maar op dat deze eerste, relatief korte, Frankrijksessie op die punten dus wel was geslaagd en dat de karpers ooit een keer gaan komen op een volgende trip, want je dacht toch niet dat wij het opgaven na dit? Karpervissen blijft toch vooral een kwestie van doorzetten en hard werken. Of niet soms?

 

Nog even een zijsprongetje: ik weet nog wel dat Danny en ik in totaal honderd uur, uitgesmeerd over meerdere sessies, hebben zitten blanken op een groot water voordat ineens het succes kwam. Ik zal nooit meer dat moment vergeten toen wij op een avond nog geen uur aan een enorme waterplas zaten, slurpend aan een bak koffie, en ineens uit het niets Danny z'n optonic begon te krijsen. Verbijsterd waren we. De wereld stopte heel even met draaien en daar was alleen dat snerpende geluid. Ineens bleek alles te kloppen en kregen we negen runs in een nacht, op een water waar anderen blij waren met één vis per weekend (het ging op een gegeven moment zelfs zo hard dat midden in de nacht collega's bij onze tent kwamen kijken om te zien wat er in godsnaam aan de hand was). Dat ging de hele zomer zo door en het was een soort van overwinning voor ons. Ineens vingen we ook op andere stekken en op andere soorten water. Ik weet zeker dat dit moment ook in Frankrijk gaat komen. Ik hoop op onze volgende trip...

Aram leert Maarten korfvissen

Ter afsluiting wil ik nog even kwijt dat er naast de teleurstelling van de uiteindelijke blank ook een hoop is gelachen door Aram, Annika en mijzelf. Ik ben vooral trots op mijn vrouw, Annika, die gewoon is meegegaan. Het is ook meteen de laatste keer geweest, maar ze heeft het wel gedaan.

Ze heeft de interesse getoond en weet nu wat het is als wij straks een paar dagen met de jongens naar Frankrijk zijn. En ze heeft niet gezeurd toen het een paar keer tegen zat. Dat vind ik klasse. Aram is al heel lang een van mijn beste vrienden en heeft helaas weinig tijd voor het vissen.

Hij is namelijk eigenaar van een nachtcafé nabij het Amsterdamse Leidseplein en je kunt je voorstellen dat hij daar veel tijd aan kwijt is. Daarnaast is hij ook pas vader geworden van een prachtige dochter. Dus hij is altijd druk, druk, druk, en daarom was het weer eens tof om mekaar een paar dagen achter elkaar mee te maken. Dat was echt heel wat jaar geleden. Ik heb weer ouderwets moet lachen om die eikel!

Voor de insiders hieronder nog even een kleine greep uit het Aram-theater:

Aram (zittend op zijn stoel aan het Franse meer): ?Zeg Maart, het Nederlands record, moet je dat ook echt in Nederland vangen??

Maarten: ?.......? (diepe zucht).

***

Annika ( ziet een bord langs de weg ) : ?Hmm, Charmotte?

Aram: ?Ja, dat zijn franse marmotten en die zijn heel charmant?

( Aram doet ze effe na )

Annika: ?Hi Hi Hi?

***

***

Maarten (op de terugweg in Luxemburg, bij een bezinepomp, aan de Fr-Lux grens): ?Zeg Aram, heb jij nog genoeg bezine, want dan pakken we de volgende pomp aan de andere grens. Hier is het zo druk.?

Aram: ?Bij Maastricht??

Maarten: ?Wat lul jij nou weer??

Aram: ?Nou, bij de grens tussen Nederland en Luxemburg.?

Maarten: ?Die bestaat niet eikel, want daar zit nog een heel stuk Ardennen tussen.?

Aram: ?Oh jawel hoor, ik weet zeker dat ie bestaat, want ik ben nog een keer op het Drielandenpunt geweest.?

Maarten: ?......? (geeft het op).

Ga naar het online-verslag van deze sessie.