Gooische Vrouwen ___ 08-11-2007 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (1) • Reacties (9) Reageren?

Het zit me niet mee de laatste weken. Hoe meer ik op vispad ga, hoe schaarser de vangsten worden. Waar ik een paar weken geleden nog blij was met 12 pond karper, begin ik nu alweer jeuk te krijgen van de visuren die ik de laatste weken heb gemaakt en de blankstand die ik eraan over heb gehouden.

Maar goed, als je de cracks mag geloven (en dat doe ik) hoort dit bij het fenomeen sportvissen en juist daarom blijft het tot in de eeuwigheid interessant. Net als je denkt dat je er ook maar iets van begrijpt, wordt je weer keihard op je plek gezet en sta je fris ruikend (lees: zonder vis) langs de waterkant je uren te maken.
Persoonlijk had ik maar besloten dat ik iets van een vloek over me uitgesproken had gekregen, die ervoor zorgde dat niets of niemand meer in mijn aas wilde happen. Een vloek waar ik snel vanaf moest, maar waarvan ik de tegenspreuk nog niet had gevonden.

Dinsdag belde ik vriend van de EdHunters Peuteraar op om te horen hoe het met hem was. Ik wilde weer een keer op ziekenbezoek komen en hem een beterschapskadootje van alle EdHunters geven.
Donderdag was wel een uitgelezen dag en we konden misschien ook wel even een hengeltje werpen, was het antwoord van Peuteraar. Hij was duidelijk aan de beterende hand en wilde ook nu weer, zo snel mogelijk zijn grenzen opzoeken.

Rond kwart voor tien ’s morgens stuurde ik die donderdag de auto de Jordaan in om Peuteraar op te zoeken en vervolgens een paar uurtjes met hem op zoek te gaan naar de esox.
Voordat we echter daadwerkelijk de waterkant mochten bezoeken, trakteerde Peuteraar mij op een portie ochtendgymnastiek, bestaande uit een duurloop, gevolgd door drie kwartier fietsen door de Jordaan. De reden? De sleutel tot deze lichamelijk inspanning? Sleutels.
Veel meer wil ik er ook niet over kwijt, behalve dan dat je altijd wel iets meemaakt als je met Peuteraar afspreekt...
Een uurtje later pakten we het originele plan op en stuurden de auto gezamenlijk richting het Gooi. (nee, wijsneuzen... ik stuurde, Peut wees de weg).
We gingen op zoek naar Gooische Vrouwen; met van die tandjes.


Maestro Peut trapt af door binnen 10 minuten
te vangen

Op de plek van bestemming aangekomen, lag de sloot er mooi bij. Dikke bewolking erboven en een pittig windje op het water. Ideaal voor snoek. “We gaan voor de 4”, sprak Peuteraar zeker.

Ik had even het gevoel dat de sloot mij honend uitlachte, toen ik instemde met Peuteraars voorstel. Mijn vloek speelde me parten, want ik kon toch niet de wind cynisch in mijn oren horen fluisteren: “Vier stuks? Met jou erbij? Laat me niet lachen. Het gaat een feest worden om jou weer onverrichter zaken terug te zien gaan. Voor jou geen Gooische vrouwen, ouwe.”

Ik besloot om het er niet bij te laten zitten en me fanatiek te concentreren om zoveel mogelijk te helpen met het verzilveren van vier snoeken. Minimaal de helft werd vandaag gevangen door EHT! Punt uit!

Binnen tien minuten sleurde de eerste Gooische schone de spinner van Peut al naar de andere kant van de sloot. En ik dacht bij mezelf: “Wat smeert die man op zijn spinner? Coke of zo?”
Mooi formaat rond de 70 centimeter werd geland en de spirit zat voor ons allebei al lekker in.


Wat doet die Peute…RAAR?
Nog geen tien minuten later was het weer bingo bij Peuteraar. Hij had weer gevangen!
Ik had even daarvoor ook gevangen; een knoop in mijn lijn die er echt op onverklaarbare wijze ingevlogen was en waar ik ongeveer een kwartier mee aan de haal ben geweest.

Peuteraar toont trots het product van zijn hat-trick; nummer 3 op rij!
Terwijl ik net weer aan de waterkant stond met een lijn die knoopvrij was, zag ik bij het kunstaas van Peuteraar een gigakolk verschijnen. Een loei van een snoek dook pal over zijn spinner heen!

Wat een geweld van deze bijziende Gooische Vrouw. Als een heer riep Peuteraar mij er onmiddellijk bij: “Die wordt voor jou, ouwe. Pak hem!” Ik probeerde vergeefs samen met Peuteraar de dikke snoek te verleiden.
De vloek was nog steeds actief. Nog geen 100 meter verder wist Peuteraar weer een snoek te haken!
Score: Peut 3; EHT 0.

Nu was het afgelopen! Kordaat liep ik op Peuteraar af en pakte zijn gelukssymbool. Er was nog een laatste redmiddel om mezelf te verlossen van de vloek; de Peuterpet! (wie andere dingen dacht.... is een viespeuk)
En zie hier nog geen 5 minuten nadat ik de klep van de Dave Lane cap had geraakt, was het raak. Een kolk, een strakke lijn, een plons, EEN SNOEK!!! Behendig pakte Peuteraar de snoek uit het water. De SNOEK! bleek een snoekje van rond de 45, maar ook dit Gooische Vrouwtje was genoeg om de ban waarin ik verkeerde op te heffen.
Boem! De grootste van de dag 75 cm!
Ergens ver weg hoorde ik het donderen, gevolgd door een tergende schreeuw die bijna overstemd werd door de wind. Het leek alsof er een zware ketting van mijn nek viel en ik wist dat de vloek doorbroken was.

Vanaf nu werd het alleen maar beter!
Vrolijk struinden we de waterkant verder af en vingen ieder half uur een snoek.

De formaten liepen bij mij iets op van 66 naar 70 centimeter, terwijl Peuteraar constateerde dat zijn vierde van de vijf gehaakte snoeken de top van die dag was.

Bedankt kleine, de vloek is verbroken!

Met acht verzilverde aanbeten en een heerlijke middag in de rugzak kon het ons niet eens veel schelen dat de grote snoek die eerder voor zoveel spanning had gezorgd ook op de terugweg niet werd gehaakt.

Toen we tevreden en zonder gevloek of vloek terugreden naar hartje Amsterdam, puzzelde Peuteraar in de auto ook de oplossing van het sleutelmysterie in elkaar. Nog een opluchting.
Mensen, voor wie ooit het idee krijgt dat hij een vloek op zich heeft rusten waardoor je niets meer vangt, hier het medicijn: Gooische Vrouwen en de nabijheid van een Dave Lane petje.

Peuteraar, bedankt voor de topmiddag, de gastvrijheid en de tips die je weer rijkelijk hebt uitgedeeld. En voor het helpen met het opheffen van de vloek, uiteraard.
Er breken weer mooie tijden aan voor de Hunters!

-EHT


Tevreden, trots.. en bevrijd!