Revanche op Seedorf en over De Jeugd van Tegenwoordig ___ 06-08-2007 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (8) • Reacties (1) Reageren?

Afgelopen maandag moest de dag worden dat mijn zelfvertrouwen weer hersteld zou worden. Ik had voor mijn gevoel een verpletterende nederlaag gelden; precies één week terug in de tijd. Vorige week maandag had ik op een schijnbaar makkelijke stek vier runs verspeeld.

Drie losschieters en 1 slimme karper die listig gebruik maakte van een verdronken boom om een welkom met de landingsmat te vermijden. Het werd nog erger; de stek die tot dat moment naamloos was werd gedoopt tot de Seedorf stek. Dit kon ik me niet laten gebeuren. Niet voor visminnend Nederland, niet voor het legioen van Oranje. Afgelopen maandag was de dag van revanche!
Vissen doe je niet alleen; tenminste ik probeer het te vermijden omdat ik mijn visbeleving wil delen.

Daarom belde ik GuEsdHunter Peet met het verzoek of hij mij wilde helpen met het wreken van de 4 missers die mij overkomen waren. Iedereen die GHP enigszins kent, weet dat hij dan onmiddellijk ‘ja’ zal zeggen tegen deze uitdaging. En ook deze berucht maandag was hierop geen uitzondering. Rond de klok van half acht stuurde ik de Avensis richting de beruchte Seedorf stek, terwijl in mijn verbeelding de aankomende sessie wel 5000 keer de revue passeerde; iedere keer met een andere afloop, maar telkens met minimaal één losschieter in de scenario’s.


Rond de klok van negen uur lagen de karperstokken op scherp. Op zich al een apart fenomeen, omdat alle sessies die GHP en ik samen hebben gehouden tot nog toe hadden bestaan uit maximaal 1 karperstok op de verklikker en ertussen in voor beiden een hengel met een spannend pennetje erop.

Terwijl GHP en ik weer eens ouderwets bijkletsten over werk en van alles en nog wat, bleef het de eerste 3 kwartier stil op de waterkruising die er als een spiegeltje zo glad bij lag.
GHP vroeg op enig moment of er iets bekend was van vangfrequentie op deze stek en ik antwoordde afwezig dat er gemiddeld 1 run per uur uit de statistieken was komen rollen.

 

Of de duvel ermee speelde, gierde nog geen kwartier later mijn linkerhengel het uit.
Snel, opgewonden, maar vooral zenuwachtig rende ik naar de hengel toe. Deze wilde ik niet verspelen. Vis- en voetbalminnend Nederland rekenden op me.
Ik sloeg aan en voelde onmiddellijk de top van de hengel schokken en krom trekken. Goed bericht, maar inmiddels wist ik dat op dit water pas gelachen kon worden als de vis op de mat lag.
Nerveus drilde ik de vis naar de kant en GHP schepte de vis als een ware Scheppert.
Toen de eerste run verzilverd op de landingsmat lag, kon ik pas weer relaxed van mijn vangst genieten. De kleine, maar fraaie schub maakte voor mij meer goed dan menigeen zich kan voorstellen. Ik was bijna... bijna de vier missers van de week ervoor alweer helemaal vergeten.

Nadat we de kleine rakker weer in zijn eigen habitat hadden terug gezet, kletsten GHP en ik nog wat door over werk en alles wat ons daarbij bezig houdt. Ondertussen werd dit onderwerp wel steeds regelmatiger onderbroken met zaken als nieuwe vismethodieken en andere visstekken die nog verkend moesten worden. Zonder dat we het doorhadden waren we een kleine uur verder in de tijd (een concept dat niet erkend wordt door gezelligheid) en vloog zonder waarschuwing de onderlijn van GHP’s rechterhengel ervandoor; begeleid door een hoog fluitend geluid van zijn beetverklikker.
Quality time voor GHP!

Ondanks dat hij nog niet veel karpers op de haak had gehad, liet GHP zien dat hij vakkundig geschoold was in het drillen der karper. Met souplesse en inzicht die verrieden dat hij een cursus hogere Viskunde had gevolgd, drilde hij de vis en wist ook nog eens op een haar na de vis bij de vreselijk verraderlijke boom weg te drillen, door op precies het juiste moment zijn hengel te kantelen en met een korte ruk de vis op een andere koers te brengen. Toen de vis eenmaal buiten het bereik van vervelende obstakels was, drilde hij de vis geduldig af en ik kon de vis ook in 1 keer scheppen.
Met een glimlach die niet van zijn gezicht was te rammen, toonde hij zijn vangst voor de camera. Achter het fototoestel kon ik niet anders dan met GHP mee lachen; immers, er waren er al 2 uit 2 verzilverd.

De laatste tweeënhalf uur werden GHP en ik nog een keer getrakteerd op een vette run.
Wat heerlijk van deze sessie was, is dat de formaten van de vis bij iedere run toenamen.
GHP pakte nog een prachtig formaat vis en ik mocht de sessie sluiten met een voor dit water behoorlijke formaatvis.

4 uit 4 runs verzilverd. De Seedorfstek was gewroken! Vanaf nu mocht deze stek de Van der Sar stek gaan heten! Want die heeft er inmiddels ook al behoorlijk wat gestopt in zijn carrière!
Midden in de nacht en veel, veel te laat, verlieten we tevreden de stek en keerden huiswaarts.
Revanche is echt een zoete, smakelijke vrucht...
Er was lekker bijgekletst.. in meerdere opzichten!


De dag erna, stond ik rond 6 uur ’s middags weer op de Seedorf/Van der Sar stek.
Ik was alleen; stond in mijn werkkleding (driedelig pak) en had een auto vol visgerei.
Nee, de stek was zeker geen obsessie en ik wilde ook absoluut niets stukvissen. Dit was gewoon toeval. Ik had de hele dag in een stad dicht in de buurt van de stek moeten werken en EHD en ik wilden vandaag echt vissen!
Vandaar dat we hadden besloten om hier een paar uurtjes te gaan zitten.

Naast de auto veranderde ik van werktenue in EH tenue, terwijl ik op de helft van mijn omkleedactie door een barbequeminnende Osmaanse man werd gade geslagen. Net toen ik dacht van: “Wat moet je van mij?” Zag ik verderop zijn dochtertje op een driewieler aan komen rijden. De man had niets tegen mij, maar had gewoon zoiets van: “Effe in de gaten houden wat er hier gebeurt, met mijn kleine meissie in de buurt...”
Pas toen besefte ik me hoe raar het eruit moet zien, wanneer een dikke, kale vent zich vanuit een achterbak, midden in de natuur van een driedelig pak in een zwart rock T-shirt en spijkerbroek hijst.
Ik knikte kort naar de oplettende vader en wees even kort op het foudraal dat ik uit de auto toverde. De man glimlachte en begreep dat er verder helemaal geen kwaad in de zin was. Genoeg gedraald. Tijd om te vissen.
Ik sleepte mijn spullen naar de stek en zag dat het water, dat er gisteren nog als een prachtige spiegel bij had gelegen, in nog geen dag tijd was omgetoverd tot een grote bruine soep met vieze, modderige bellen. Wat nu?
Nou ja, gewoon proberen, maar.
Toen mijn twee hengels een klein kwartier in de bruine bonensoep lagen, verscheen EHD ten tonele. Ik zag meteen dat hij er zin in had. Hij was vrolijk, goed geluimd en had voor de verandering.... een dobberhengeltje mee gebracht! “Effe proberen, is gewoon leuk.”, lachte hij.
Terwijl EHD zijn eerste karperhengel op scherp aan de overkant probeerde te leggen (nl. Eerst twee keer ruim in de boomkruinen gegooid en dus zijn onderlijnen verspeeld), had ik ruim tijd om zijn dobberhengel eens op de EdHunter way op te tuigen. Stuitje, speldwarteltje, listig haakje, en mooi uitloden.
Eindelijk had EHD zijn karperhengel in en kon hij een paar korrels maïs op de haak van de dobberhengel zetten.
De dobber lag mooi en scherp; het mais nog geen 10 cm onder de water(bruine bellen)spiegel.
Hier kon zeker nog wel eens een vis op knallen.
Toen de dobber binnen 5 minuten heen en weer danste en een hilarische impressie van Michael Jackson op een net gemeste akker probeerde na te doen, dacht ik bij mezelf: ‘Huh? Watskebeurt?’ Binnen enkele seconden werd de Michael Jackson wannabee onder de bellenplakkaten getrokken en sloeg EHD aan. Even dacht ik dat EHD een voorn had weten te haken, maar het bleek tot onze verbazing een karper!
Een karper met een formaat waarbij EHD een PR verbrijzelde. Die van kleinst karper ooit door EdHunter gevangen!

We besloten om de dobber om en om te pakken en de vissen gaven ons wat we wilden; reuring en veel aanbeten!
EHD verbrijzelde zijn PR kleinste karper bij zijn derde vangst (de baars die EHR afgelopen zondag ving, was ECHT groter) en we hadden echt lol!
Heel even vergaten we de hengels op de beetverklikkers die om ons heen opgesteld waren en hadden we de focus echt en alleen op die dobber die maar heen en weer bleef dansen in de bruine brij.
Een klein half uurtje later floot één van mijn hengels het drilsignaal en met een kromme top wist ik de boze vis naar de kant te krijgen. Toen EHD de vis eenmaal geschept had en op de mat had gedeponeerd, waren we allebei in de veronderstelling dat deze vis een legendarische hybride vis moest zijn. Het leek ons namelijk nog het meeste op een kruising tussen een karper en een zeeslang. Voor zo een gehandicapte vis, had hij nog aardige strijd gegeven tijdens de dril.

Na deze bizarre vangst richtten we onze aandacht weer gezamenlijk op de dobberhengel en het ‘joekelen’ der jeugdige karper.

Totdat, tijdens het fotograferen van 1 van de jeugdige karpers, plots de pieper van EHD begon te gieren en we wisten dat het tijd was voor serieuze zaken. De pieper schreeuwde het uit alsof EHD een knaller van een vis aan de lijn had en driftig draaide de Hunter aan de lier van zijn molen. De monoloog van EHD die hierop volgde is achteraf best komisch te noemen. Het ging ongeveer zo: “Ja, ik heb er één! Nee, hij is los! (censuur). Wacht, er zit toch wat aan. Of toch niet? (censuur) Nou weet ik het ook niet meer. Volgens mij hangt er nog steeds wat aan. Wat is dat toch?”
Toen het werplood aan de kant boven water kwam , werd deze bijna onmiddellijk gevolgd door een zilvergeschubt wezen. EHD had wel degelijk een karper gehaakt! En wat voor één! Weer een PR. EHD had namelijk de kleinste karper tot nog toe op een boilie weten te haken!
Gauw een foto van EHD’s dubbelvangst en de jongelui weer terug het water in.

Inmiddels was het op de dobber een stuk rustiger geworden. Het was natuurlijk ook alweer veel later en waarschijnlijk waren de kleintjes al door paps en mams naar bed gestuurd.
Gelukkig brulde de pieper van EHD enige momenten later over het water en gaf aan dat de papa’s en de mama’s nog wel actief op zoek naar snacks waren. Echter, na een hele korte dril vloog de vis van de haak en had ook EHD een losser op de Seedorf stek (iets wat hem later op de avond nog een keer overkwam).

EHE belde rond tien uur dat zijn kids eindelijk in bed lagen en hij nog even een uurtje of wat wilde aanschuiven.
Toen EHE eenmaal zijn hengels in had liggen, gierde de pieper van EHD het uit en maande de Hunter in kwestie tot rappe actie.
Deze keer koos EHD de spreekwoordelijke eieren voor zijn geld en drilde de vis geconcentreerd naar de oever. Toen de vis op de mat lag, zag ik EHD opgelucht adem halen.
Na wat gespartel liet de vis zich gewillig fotograferen en weer terugzetten in het water.

Terwijl we met zijn drieën filosofeerden over de toekomst van de Jeugd van Tegenwoordig en welke promotionele activiteiten deze drie artiesten voor de EdHunters konden ondernemen, genoten we van Serrano salami en wat te drinken. Het genot van de fluiter die onverwacht door het gesprek heen kwam zetten, was zo mogelijk nog intenser.

EHD gaf deze dril af aan de pas aangeschoven EHE. De dril was ingewikkeld; het was donker, het water was een ondoorzichtige brij en rechts lag de verraderlijke gezonken boom.
Ondanks verwoede pogingen kon EHE de vis niet ver genoeg bij de boom weghouden en hing de vislijn enige momenten na het inzetten van de run, met een paar slagen om een uitstekende tak heen.
Links, rechts, op, neer... er was geen beweging meer in te krijgen, dus er zat nog maar 1 ding op: stuktrekken om de vis niet onnodig te laten lijden.
Weer een run verspeeld; nummer drie deze avond. Van der Sar had weer plek gemaakt voor Seedorf.

Al met al blijft deze stek een fascinerende; misschien wel de meereizende donderwolk van de EdHunters. Er zijn namelijk nog nooit zoveel missers gemaakt op 1 stek.

Daartegenover staat wel dat we deze avond in een paar uur tijd, dertien keer beet hebben gehad en 10 karpers hebben weten te ‘landen’. En om nu over formaat te beginnen is natuurlijk flauw....

-EHT