The easy way? ___ 01-08-2007 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (3) • Reacties (2) Reageren?

Vorige week had ik de Peut (www.peuteraar.nl) aan de telefoon om weer ns effe bij te praten.
Na de nodige woorden over en weer sprak hij op gedegen toon: “Zeg ouwe, waarom praten we niet eens bij als we meteen een paar hengels in het water hebben?”
Zo gezegd, zo gedaan.

6 dagen later stuurde ik mijn auto rond de klok van 19.00 uur richting hartje Jordaan.
Wel zo leuk om Peut even op te halen en weer thuis te brengen. Scheelt hem ook een hoop gesjouw op de Gouden Bij en kan hij ook lekker aan de Fanta. Terwijl ik de enige kilometer file in Nederland inreed, dreven mijn gedachten af naar de vorige avond:

Ik had Rolo nog even aan de telefoon gehad om een stek te kiezen.
Wilden we op groot wild of gewoon gegarandeerd een paar vissen joekelen? Ofwel: The hard way or the easy way?
We kozen voor het laatste en dan kom je al gauw uit op het Schubbenhol alias de Joekeldijk.
Rolo zou nog even voorvoeren de avond ervoor, maar belde toen hij op het plaats delict was, teleurgesteld op. Een paar kneutertjes van een of andere camping zaten in een bootje op de stek iets van rigs of lood uit de bomen te trekken. Het leek erop dat het Schubbenhol geen voerstek voor die avond ging worden.
De Gouden Bij was echter geduldig en Peut belde een kwartier later op dat hij anderhalve kilo Hot Concept op een prachtige nabij gelegen stek had gedumpt. Een nieuwe stek? Vlakbij een bewezen vangwater? Dat kon nog wel eens leuk worden. Ik had er echt zin in. Met name omdat het afgelopen EH weekend ook niet onverdienstelijk was geweest.

Toen mijn gedachten weer terugdreven, reed ik al op de Marnixstraat.
Snel links, rechts, links, nog een keer rechts en dan ... oh whatever.... Ik stopte bij Rolo voor de deur en hopla, de spullen in de auto en rijden maar.

Toen we op de stek aankwamen, zag ik dat Peuteraar geen woord gelogen had. Het was een prachtig water, met een mooi groen veld. Ideaal om een paar uur op vis te azen en eens relaxed bij te praten. De kringen verschenen links en rechts op het water en van de zijkant hoorden we dikke vis amechtig smakken naar insecten en andere zaken op het wateroppervlak. We gingen vangen hier.
We gingen vangen, ondanks het feit dat we bij aankomst iemand mochten begroeten die net dezelfde stek verliet en vrolijk aangaf dat hij 7 vissen had weten te verschalken.
Best balen, want deze 7 vissen zouden natuurlijk sowieso al niet meer terug komen om in de Hot Concept ballen van Rolo te bijten.
Toch waren we positief gestemd.
Gezamenlijk bespraken we de keuze om de hengels in te leggen. Rolo wilde zijn hengels bij wat obstakels in de buurt leggen en ik wilde mijn geluk wel beproeven op twee voorgevoerde rietkragen.

Ik was net met mijn tweede hengel bezig toen EHD aan kwam zetten. Voordat hij zijn vaste biljartavond zou gaan opleuken, kwam hij nog even een bakkie bij ons doen.
Uiteraard wilde EHD mijn 2e hengel wel even ingooien.... en meteen de eerste vangst op deze hengel claimen. Geen probleem, we zaten hier immers om te drillen en dat gingen we ook doen, dus EHD die effe een uurtje kwam buurten kon zeker wel een visje meepakken.

Een kwartier later, zaten we met zijn 3en lekker chill te genieten van 1 van de eerste droge na avonden in de ‘prachtige’ zomer van 2007.
Heerlijk weer, goed gezelschap, nog wel een beetje kil voor de tijd van het jaar, maar verder top!
Peuteraar voorspelde dat we binnen het uur 4 runs zouden hebben. Klinkt voor veel van jullie misschien belachelijk, maar op dit water is het echt mogelijk.
Echter, de Natuur had andere plannen met deze drie positivo’s.
Na drie kwartier praten over van alles en niks, keken we bezorgd op de klok, want buiten een paar loze piepen op de linkerhengel hadden we nog geen teken van leven op de stokken gehad.
Wat was hier nu aan de hand? We hadden toch voor de easy way gekozen?
Gelukkig besloot 10 minuten later een hengel van Peuteraar ons weer wat hoop te geven.
Met een strakke fluiter kondigde deze de eerste run van de avond aan.
Behendig drilde Rolo de vis bij een gezonken boom vandaan en voor de vis het wist lag hij te pronken op het matje.
EHD nam de honneurs waar om een foto te schieten van de visser met eerste vangst, terwijl ik aan de zijlijn het tafereel gade sloeg.

“Zeg EHD, je hebt die camera toch wel aan staan, he?”

Rolo was niet blij dat eea nog niet uitgedrild was en moest op de mat de vis nog even tot rust manen. Als een echte fishwhisperer, wist hij de drukke karper op zijn gemak te stellen en gemoedelijk liet het beestje een knappe foto van zich maken.
Geen formaatvis, maar wel een mooie en bijzondere schubopbouw. Bijna hybride.

Toen de vis weer het water in mocht, was het tijd voor het openen van het eerste blikje.EHD sloeg over en gaf aan dat hij nu richting de biljartmannen moest gaan.

Ik sprak met EHD nog even de laatste details voor het boottochtje van morgen door (hierover wellicht in een volgend verslag meer) en zei hem ‘tot morgen’.

Nog geen kwartier nadat EHD zijn hielen had gelicht, schreeuwde de hengel die hij had geclaimd het uit. Mijn blauwe lamp op de Fox Micron stond een SOS in lichtcode Morse te seinen. Ik rende naar de hengel en was oprecht blij dat ik ook effe een vis mocht landen; de easy way.
Ik voelde weerstand en zag mijn hengeltop krommen.... voor 2 seconden. Vervolgens viel de boel slap. Ongelovig draaide ik verder in, terwijl ik afwezig tegen een aanstormende Peut (was het schepnet gaan pakken) zei: “Hij is eraf.”

“Rustig maar, ome Rolo zet je zo weer lekker terug.”
Een laf werplood, met een prachtige boilie kwamen bij het inhalen naar boven, maar geen vis.
Ik begreep er niets van. “Kan gebeuren, ouwe.”, sprak Rolo bemoedigend. Klopt dan maar snel weer ingooien.
Mijn ellende was echter nog niet ten einde.
De volgende twee uur, overkwam me nog twee keer precies hetzelfde fenomeen. Beet, voelen dat je de haak zet en vervolgens HELEMAAL niets meer. Op verschillende hengels 9die van mij, maar ook die van Peuteraar) en verschillende rigs. Zelfs op verschillend aas (pop up en hot concept)!
Tot overmaat van ramp wist ik ook nog een vis (een zware mensen, dat had ik al gevoeld) die voor de verandering eens wel goed gehaakt zat te verspelen omdat ik hem niet op tijd bij een boompartij in het water kon wegdrillen, te verspelen.
Beduusd, verontwaardigd, ontzet, boos, vertwijfeld. Wat was ik na deze vier missers? Van alles een beetje? The easy way?
Ik vergeet door alle missers gewoon bijna te vertellen dat we tussen de missers door goed en serieus gefilosofeerd hebben over de dingen die het leven belangrijk, interessant en waardevol maken. Maar, een vis vangen en geen losschieter hebben is ook BELANGRIJK, INTERESSANT EN WAARDEVOL, MENSEN!

Rond de klok van 12 uur galmde voor de zesde keer die avond een beetverklikker.
Inmiddels leek het geluid van de pieper voor mij meer op een soort van sarcastisch hoongelach. De vijfde misser?

Dit ging met #**#$@ niet gebeuren. Drillen, voor de EdHunters! Of je leven ervan af hangt.
Alsof mijn vloeken en gebeden werden verhoord, kon ik deze vis vlak voor de kant krijgen zonder hem te lossen. Rolo schepte de vis in 1 keer goed en bijna verbaasd keek ik naar het resultaat van mijn eerste geslaagde dril van die avond. Een mooie lange karper lag op de groene mat. Deze vis lag te slaan en te spartelen dat het een lieve lust was. (story of my life).

We ontdekten dat deze vis eigenlijk wel blij moest zijn dat we hem gevangen hadden, want voor we verder aan de slag met deze schobbejak konden, mochten we eerst nog een tweede haak met onderlijn en anderhalve meter nylon van het beestje weghalen. Er was weer eens iemand lekker gaan vissen zonder tube of wat dan ook.
Uiteraard was het maken van een foto van EHT met vangst weer één groot hilarisch feest. Deze 16ponds schub had er echt geen zin in. Toch lukte het om een fatsoenlijk plaatje te schieten.

“Wat hattie dannn? Maffe spartelaar.”

Toen ik tevreden de vis weer had terug gezet, besloten we nog een half uurtje te blijven en dan op te ruimen.echter, we kregen nog een klein toetje. Voor de zevende keer die avond schoot een vis ervandoor met één van onze rigs. Deze vis wisten we ook aan de lijn te houden en een kleine, maar mooie schubkarper sloot voor ons de avond af.
Van the Easy Way was na vier missers weinig meer over gebleven, maar gelukkig hadden 3 mooie vissen onze avond toch nog een hoop kleur gegeven.

Tevreden borgen we ons materiaal op en liepen langzaam terug naar de auto.
Peuteraar gaf tijdens de wandeling aan dat we nog geen naam voor deze stek hadden bedacht.
We liepen enige seconden in stilte, toen Peuteraar plots stopte en mij met een sinister lachje aankeek. “Ik weet wel een mooie naam voor deze stek,” sprak hij gewichtig. Toen ik hem zwijgend, maar vragend aankeek, toverde hij een lach van oor tot oor op zijn gezicht en zei: “Na vanavond, met jouw acties, moet deze stek wel de Seedorfstek heten.”
Al met al toch weer een topavond, waarbij het laatste uurtje met 2 verzilverde runs een heleboel goed heeft kunnen maken.

Die Seedorf stek heeft het laatste nog niet gezien van mij, want dit kan een EdHunter natuurlijk niet ongewroken over zijn kant laten gaan.

De afsluiter van een enerverende avond.

Rolo, bedankt voor een rete gezellige avond en relax lekker de komende weken!

Tot snel aan de waterkant.

-EHT