Over Collarproblematiek en Shelters ___ 20-07-2007 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (3) • Reacties (4) Reageren?

In mijn werk is het momenteel hot item dat we langzaam onze personeelsbemiddeling van blue collar naar white collar gaan verschuiven. Ik ben dus minimaal 40 uren in de week bezig met de collar problematiek.
En als je dan ns lekker gaat vissen, is het laatste waar je mee geconfornteerd wil worden je werk; in dit geval dus collar problematiek.

Vanavond hadden we zeker geen collar problematiek, maar waren we voor het eerst in lange tijd weer ns blij met onze eigen collar. De reed collar wel te verstaan!
Want onze hot spot, de rietkraag heeft weer opgeleverd! En hoe!
Laat ik bij het begin beginnen...

’s Middags vertrok ik rond kwart over vier van de vestiging in Haarlem. Ik zou rechtstreeks naar EHD rijden omdat ik toch al aan de goede kant van Amsterdam zat en Marga zou een heerlijk mosselpannetje voor ons maken, zodat we met de buikjes rond op de stek konden neerploffen. Bij aankomst in huize EHD, had ik mijn tas nog niet neergezet of ik werd getrakteerd op een zalig glas port; wat een begin van het weekend! Toch heerlijk als je zo in de watten wordt gelegd, na een lange werkweek.
Normaal neem ik altijd een grote kan koffie mee van huis, maar omdat ik rechtstreeks uit mijn werk kwam kon ik niet aan de traditie voldoen; ook geen probleem. De schoonmoeder van EHD had voor wij er erg in hadden, een pot heerlijke geurende koffie gezet en bij EHD in zijn handen gedrukt.
Omdat er toch nog wel wat buien in de lucht hingen, doken de Hunters nog even snel het watervrije pak in en dan hop naar de stek!

Terwijl we genoten van ons eerste, pittige bakkie, tikten de eerste druppels op de pluutjes.
“Is het nu wel tijd om de shelter op te zetten?”, vroeg ik cynisch aan EHD. Ik doelde hiermee op afgelopen maandag, toen EHD bij de aankomende hoosbui had gezegd dat de shelter niet uitgepakt zou worden (“zo’n ding kost toch gauw 30 euro, he?”)
Dit keer werd de shelter wel uit zijn hoes gehaald. Het science fiction apparaat klapte als vanzelf uit elkaar en stond binnen een seconde. Spullen erin en in ieder geval geen zorgen over dat al het materiaal drijfnat zou worden.

Alsof de weergoden hadden gewacht op deze actie, brak vervolgens de regen pas echt door. Het nummer dat gedurende deze hoosbui continu in mijn hoofd bleef zweven was uiteraard ‘ Gimme Shelter’. Wat was ik blij dat onze spullen droog in de shelter stonden.

Gimme Shelter; toch gauw zo’n 30 euro

De lange werkweken die we de laatste maanden hadden en het monotone ritme van de regen op de paraplu, maakten het moeilijk om niet even de ogen dicht te doen. Gewoon maar heel even... Toen EHD en ik de eerste vermoeidheid over ons heen hadden laten komen en door het tweede bakkie weer een beetje op de wereld kwamen, kwamen langzaam de gespreksonderwerpen op gang.

Droog en knus onder de pluutjes babbelden we over van alles en nog wat; en uiteraard ook over medeHunter EHE, die zijn tweede zoon ter wereld had zien komen, Chaim.
Misschien moest het eerste visje maar gevangen worden voor EHE en zijn nieuwste telg.

Na ruim drie kwartier wateroverlast, hield het heel even op met regenen en alsof onze geschubde vrienden voor ons hadden liggen wachten, kreeg EHD tussen de buien door zijn eerste fluiter; op de rietkraag. De vis spoot weg als een razende Roeland, maar behendig drilde EHD de vis uit. Ook lekker om te weten dat er bijna geen obstakels in het water liggen, dus je kan de vis gewoon zijn gang laten gaan. Een mooie karper van iets meer dan 12 pond, en 76 centimeter loste de blankstand op als een PVA foampje in de stortregen.
Terwijl EHD met de vis op de mat aan de gang was, gooide ik snel twee handen boilies op de stek waar net gevangen was. Snel een foto en weer terug, kleine schobbejak! Groeien jij en... tot volgend jaar. Deze was voor EHE en Chaim.

De eerste is voor vader EHE en zoon Chaim

Omdat ik geen prettig gevoel bij mijn tweede hengel had, besloot ik tijdens de korte regenstop even in te halen en dit bleek niet voor niets. Voor het eerst in maanden haalde ik een compleet in elkaar gedraaide rig boven water. Snel verversen en uit voorzorg de hele rig met PVA volstoppen en weer terug de majem in.
Ik zat nog krap onder de paraplu of het begon weer te hozen alsof het einde van de wereld nabij was.

Onder de plu leek het inmiddels wel of er een klein praatgroepje was ontstaan en ik bedacht me op gegeven moment dat ik de laatste tijd veel met EHD heb gevist, maar bijna nooit met zijn tweeën. Er zijn de afgelopen sessies altijd wel mensen bij geweest; EdHunters, guEsDHunters en volk dat zo nu en dan eens komt aanwaaien. Misschien daarom vanavond gesprekken die we al lange tijd niet gevoerd hebben?
Ondertussen ging de stortbui over in een listige motregen (listig, omdat het lijkt alsof het minder regent, maar je wordt er echt net zo nat van!).
Een paar piepen op de hengel die ik een half uur gelee opnieuw had ingegooid, verklikten dat er iets met mijn boilie vandaar wilde gaan. Bij het binnenhalen voelde ik al dat we hier te maken hadden met een originele slijmjurk. EHD onthaakte de brasem in het water en ik gooide snel weer in en... wonder boven wonder op precies dezelfde plek!

Een kwartier later werden we in ons gesprek gestoord omdat we achter de paraplu van EHD een stotterende fluiter hoorden. De rietkraag trakteerde ons weer op vis! Als twee, jonge dolle stieren draafden we op de hengel af, om nog op tijd aan te slaan voor de listige terugloper.
En terwijl ik de eerste tik op de hengeltop voelde, hoorde ik EHD zeggen: “Ja, en nu kan ik weer terug omdat ik het schepnet ben vergeten..” Net zo vrolijk draafde de jonge EdHunter stier weer retour om het net op te halen. Terwijl ik de vis rustig zijn gang liet gaan (hij zat goed gehaakt), zag ik EHD op mij afkomen met het schepnet en ineens een centimeter of dertig korter worden! De regen had het weiland waar we zaten, omgebouwd tot een moerasplaat met allemaal verraderlijke modderkuilen. EHD was in zijn enthousiasme in zo’n kuil gestapt en moest er bijna letterlijk uitklimmen. Geen risicoloze sport, die hengelsport.
Terwijl EHD zich loswurmde uit de vijandige modderbodem, drilde ik de vis langzaam naar de kant.
Mijn kameraad kon de vis bijna onmiddellijk scheppen toen hij de waterkant was genaderd. De vis was rustig, ik had hem mooi bij de kant, maar toch moest EHD twee keer scheppen. ‘ Hmm, vreemd.’, dacht ik bij mezelf. Maar toen het net omhoog kwam begreep ik onmiddellijk waarom.
Wat een vreselijk lange vis! Die kon maar met moeite in het schepnet.

Eenmaal op de mat vertelde het meetlint dat we zojuist 84cm karper hadden geklatst! En de weger bleef steken op 17pond! Wat een strakke vis en wat een prachtige, grote ogen.
Stilletjes besloot ik deze vis vanaf nu ‘Miss M’ te dopen. We hopen haar nog regelmatig terug te zien, want zo’n vis op de kant krijgen is echt een feestje!

Met twee karpers kon de avond natuurlijk niet meer stuk.
We besloten nog even een biertje te pakken en een sigaretje (hengelsport is TOPsport!) en dan eens te gaan nadenken over afbouwen.
Dat afbouwen moest nog even wachten, want nog geen half uur later, knalde er weer een karper met aas vandoor; gevolgd door een gierend strakke fluiter!
Voor de derde keer vanavond... de rietkraag!!!

EHD was er als de kippen bij (terwijl hij alle modderterassen in het donker behendig omzeilde) en klapte de vrijloop van de molen. Onmiddellijk stond de hengel krom. EHD drilde de vis naar ons toe en dat ging toch wel vrij makkelijk.

EHT klatst een superlange karper en doopt haar Miss M

Aan de fluiter te horen en de manier waarop de hengeltop kromde hadden we toch wel een formaat vis verwacht, maar zo makkelijk als EHD de vis naar zich toe kon halen, paste niet helemaal in dit plaatje. Ik kon de vis ook in een keer scheppen. Ook iets wat we niet gewend zijn bij grote, zware vissen. Echter, toen ik het net uit het water tilde en het gevoel had dat ik een zak betoncement omhoog tilde, wist ik meteen dat het de zwaarste van de avond was. Toen de vis ook nog eens als een wilde tekeer ging in het net, begreep ik dat de vis gewoon onze kant op was gezwommen en dat hierom de dril zo makkelijk was verlopen.

Snel legden we het bakbeest op de landingsmat; die bij het verwijderen van het schepnet al veranderde in een judomat.
EHD en karper vochten om wie bovenop mocht liggen en heel even leek het alsof de vis ging winnen. Echter, toen EHD zijn hand over de ogen van de vis hield, werd deze zo mak als een lammetje.
We hadden nu eindelijk de tijd om te bekijken wat EHD binnengetakeld had.
Voor dit water, een echte formaatvis!
Met 80 centimeter en 20 pond op de weger, de zwaarste zoetwaterbig van deze avond.
Wat een prachtige afsluiter, zeg.

Tijdens het opruimen zag ik dat EHD een grijns op zijn gezicht had die er met geen stootijzer af te slaan was en ik betrapte mezelf erop dat ik ook liep te lachen, tijdens het altijd zo vervelende opruimritueel.
Gebroederlijk vouwden we de shelter op en klapten onze pluutjes in; zij waren voor deze sessie onontbeerlijke ingrediënten geweest.

De grande finale: 20 pond en wat een big!
Zelfs de sleeptocht naar de auto’s leek een stuk minder zwaar dan anders. Dat soort dingen gebeuren als je een heerlijke relaxte sessie achter de rug hebt, die nog mooie vis heeft opgeleverd ook.
Dit was goed, dit hadden we even nodig, we hebben de spirit weer helemaal te pakken en zijn weer back in business.
De rietkraag heeft verloren tijd ingehaald door maar liefst drie keer af te leveren. Lekker hoor.
De shelters en pluu’s hebben alles droog gehouden. Lekker hoor!!
De stekken leveren weer prachtige vissen op. Lekker hoor!!!

En zoals Barry Stevens dan zou zeggen: “Vooral doorgaan!”

-EHT

EHD is blij dat zijn rietkraag weer oplevert