It Ain’t Over ‘till…. ___ 13-09-2006 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (1) • Reacties (9) Reageren?

Het is alweer een tijdje geleden dat er een verslagje op de site is gezet en dat met reden.
Nee, niet omdat er niet gevist is, sterker nog... er is de afgelopen vijf weken iedere week wel minstens 1 keer gevist.

Nee, geen verslag om de doodeenvoudige reden dat er de afgelopen vijf weken bijzonder slecht (lees: ‘niks dus!’) gevangen is. En de EdHunters zijn er achter gekomen dat het gewoon veel minder leuk is om een verslag te schrijven als er geen successen te melden zijn (we zijn ook maar vissers en dat zijn net mensen, hehe).

Nadat EHD en ik een aantal keren zelfs op beproefde wateren hadden geblankt (inmiddels is de Gouden Bocht omgedoopt tot de Loden Bocht), sprak EHD de wijze woorden: “Als we dan toch moeten blanken ,zit ik liever te blanken aan een water waar ECHTE zoetwaterbuffels rondzwemmen. Dan heb ik er in ieder geval meer vrede mee.”
Dus hadden we de laatste twee visavonden aan kneiterklets buffelwater zitten blanken (op een prachtige zeelt en een dikke brasem na, dan). Wel hadden we de voorlaatste sessie een gastoptreden van de Politie Amstelland (inclusief hemelverlichting. Zie hiervoor www.peuteraar.nl ).

Toch lieten we ons door de blankstand niet uit het veld slaan en besloten om een keer een nachtje aan dit kneiterklets water door te brengen en een poging te wagen om iets van al dat moois dat hier rondzwemt op de kant te joekelen.
Een mooie bijkomstigheid was dat we lekker samen met de Peuteraar dit avondje zouden doorbrengen, dus: blanken of joekelen? Plezier en lol zouden we in ieder geval hebben!

Toen EHD en ik arriveerden zat vriend van de EdHunters, Peut al vijf kwartier te blanken. Hij zou zo even naar ons toekomen en een bakkie leut meedrinken.
Het water lag er weer zo mooi bij dat we een positiviteit uitstraalden, waar Emile Ratelband jaloers van zou worden; dit wordt de sessie die het blankpatroon gaat doorbreken! Het kan niet anders, het moet vandaag!
Vier hengeltjes de kneiterkletsplas in op verschillende afstand en verschillende diepte, kortom zoveel mogelijk de kansen vergroten.
Ik besloot om op 1 van mijn twee hagelnieuwe (helaas nog maagdelijke) hengels een zelfgedraaide, zachte cakeboilie te prikken.

Vol vertrouwen nipten we van onze eerste bak zwart goud en keken naar de veelbelovende kringen en kletsen op het water. Dit moest wel goed gaan vanavond!!
Na de eerste bak koffie in het ruim gegoten te hebben, schitterde Peuteraar nog steeds door afwezigheid. Was ie het soms vergeten dat hij effe een bakkie kwam doen?

In de schemering zagen we op gegeven moment iemand op ons afkomen die duidelijk een zware, looïige zak in één hand droeg. Net toen we dachten dat iemand een lijk wilde komen begraven op onze stek, sprak de ploeterende vreemdeling: “Kan er iemand zo effe een fotootje maken?”. EHD en ik begrijpen nu dat Peut altijd iets lekker meeneemt voor bij de koffie; in dit geval de eerste gekletste zoetwaterbuffel! Snel wat magische foto’s (als jullie willen weten welk juweeltje in de mat zat, ga je naar www.peuteraar.nl ), de prachtige karper weer in het water, Peut weer naar zijn stek om opnieuw in te leggen en dan ECHT even een bakkie te komen doen.

Een goed voorteken dat aan het begin van de avond er al een dikke karper gevangen was. De EdHunters kregen zo mogelijk nog meer hoop.

Mijn linkerhengel die op een harde plaat lag gaf, net als de laatste keer dat we aan dit water zaten, drie korte, mysterieuze piepjes en viel vervolgens helemaal stil. EHD en ik vroegen ons wat dit nu kon zijn? Toch maar even bijvoeren. Tijdens de gehele nacht heeft dezelfde hengel, exact hetzelfde gedrag nog vier keer vertoond, maar heeft geen karpers aan het oppervlak gekregen. Tussentijdse controle wees uit dat haak, rig en aas verder prima in orde waren, dus we weten eigenlijk nog steeds niet waar dit nu aan gelegen heeft (tips en/of verklaringen zijn hiervoor echt van harte welkom).
Peut schoof na een uitgebreide inlegsessie en voercampagne (hehe) gezellig bij ons aan voor het welverdiende bakkie en eigenlijk onmiddellijk waren we druk in gesprek over alles wat ons drieën boeit. Als wij vertellen over onze meest recente, vruchteloze pogingen om een karper te joekelen, relativeert Peut onze blanks met de wet van gemiddelden. We hebben de afgelopen tijd behoorlijk wat uren gemaakt aan de waterkant, dus volgens die wet moet er vanavond gevangen gaan worden. Nog meer hoop op een succesvolle sessie. Royaal deelde Peut enkele beproefde P’vistips met ons (waarvoor dank) die we in de toekomst zeker nogmaals in praktijk zullen brengen.
Plots werden we in ons drukke gesprek gestoord door wat aarzelende piepjes van EHD’s hengel die hij voor de rietkraag had gelegd. Helaas geen karper maar een knoeperd van een brasem, werd uit het water getild. Omdat EHD zijn meetlint niet zo snel kon vinden werd zijn bankstick even omgedoopt tot liniaal en konden we dus achter nameten dat de brasem toch een formaat van ruim 55 cm had. De brasem deed ons nog positiever denken: we liggen in ieder geval op een goede plek, dus het is een kwestie van tijd voor de zoetwaterbuffels gaan bijten.

Wie met de EdHunters regelmatig gaat vissen of een gezellige nachtsessie met ons doorbrengt, verandert; of je dit nu wilt of niet. Dit is een ingewikkeld en precair proces dat echter heel snel kan gaan en bijna niet is te omschrijven. Na veel beraad en studie hebben we in een encyclopedie hiervoor iets gevonden dat deze ingewikkelde en toch zo snelle metamorfose in één woord kan omschrijven. Als je deze proces namelijk eenmaal hebt ervaren, ben je vanaf dat moment een: guEsDHunter.

Uiteraard hoort bij deze titel ook een gedenkwaardig souvenir en Peuteraar mocht deze uit handen van EHD in ontvangst nemen (officiële, landelijke perspublicatie volgt zo spoedig mogelijk).

Tijdens onze gesprekken kregen we nog 1 keer loos alarm op mijn rechterhengel bij het lelieveld en toen ik voor de zekerheid inhaalde bleek mijn zachte cakeboilie van de rig te zijn verdwenen. Snel een nieuwe erop en even bijvoeren en op voor de herkansing.

Rond 1 uur was het tijd om de stretchers op te zoeken en te hopen dat de nacht meer reuring zou brengen dan de avond die we net afsloten met 1 karper en 1 brasem.
Afgezien van de eerder genoemde mysterieuze piepen op mijn linkerhengel, was er niets dat ons uit onze slaap hield. En zo werd de nacht (helaas!!!) rusitg en slapend doorgebracht.
Even voor zevenen werden we weer wakker geschud door een paar piepjes op de cakeboilie. Snel eruit, maar weer loos alarm en terwijl ik me zit af te vragen welk mysterie hier nu weer aan ten grondslag kan liggen, begint naast mij de hengel van EHD op de rietkraag voor de tweede keer deze sessie lafjes te piepen. Verdorie, weer een brasem! De tweede deze sessie. Terwijl EHD grommend de brasem onthaakt, haal ik mijn cakeboilie hengel in en constateer dat het aas voor de tweede keer bij de haak is verdwenen. Balen als je moet constateren dat ze je boilies wel vreten, maar dat je er niet mee vangt. Somber zet ik een keiharde readymade op de rig, gooi voor de derde keer vlak voor het lelieveld in en voer twee handen met zachte cakeballen bij.

Moedeloos doken EHD en ik nog een uur op onze stretchers om ons verdriet van weer een blanksessie op ons in te laten werken.
Half slapend, half piekerend en volledig teleurgesteld worden we om 8 uur door Peut uit de tent gehaald. “Kan iemand even meelopen en een piccie maken?”, zegt hij goed geluimd.
Peut heeft in de vroege ochtend zijn tweede karper weten te joekelen. Lekker!!!!
EHD loopt mee om de honneurs waar te nemen en ik begin alvast met het afbreken van de tent, terwijl ik bij mezelf denk: ‘Gelukkig nog iemand die wat interessants vangt. We krijgen deze sessie letterlijk en figuurlijk visles van de Peuteraar.’

Een half uur later komt Peut ons tegemoet lopen en stelt ons voor aan Peuter Ma. Zijn moeder was zo lief geweest om op de fiets een vers bakkie koffie naar ons te komen brengen. We genieten met zijn vieren van een prachtige zonnige ochtend en een heerlijke, pittige bak koffie (Peut Ma, bedankt. Was echt grote klasse!!) en besluiten op deze prachtige ochtend toch nog een uurtje te blijven zitten voordat we gaan inpakken en beginnen aan het gesleep en gesjouw terug naar de auto.

Inmiddels is het half tien; Peut is even naar zijn eigen stek om de hengels te controleren en EHD en ik bespreken deemoedig de materialen die we voor een volgende sessie gaan vervangen. Rigs, wel of geen pop up, steklokatie, alle relevante zaken passeren de revue en noch EHD nog ik spreken uit wat er duidelijk van ons gezicht af te lezen valt: we zijn inmiddels de wanhoop nabij!
Dan opeens twee korte piepen op mijn leliestek gevolgd door een fluiter van jewelste!
Als twee renpaarden galopperen we naar de hagelnieuwe Eurocarp hengel die ligt te trillen op de banksticks. Ik sla aan en als mijn beetrunner dicht klikt, voel ik een klap in mijn linkerarm en kromt de 2,5 lb hengel zich tot in het handvat. Zware shit aan de haak. Datgene waarvoor we gekomen zijn. De EdHunters staan te JOEKELEN!!!
Als in een roes hoor ik dat EHD achter mij roept: “Hou hem eraan. Deze halen we eruit! Al moeten we het water in als zij zich vast zwemt!” Ik kijk kamerbreed lachend achterom en zie dat EHD bijna kleine vreugdesprongetjes maakt.
Terwijl ik zie dat de karper zich vast probeert te zwemmen tussen de lelievelden, instrueert EHD mij op welke manier ik de vis het beste bij de lelies weg kan pompen. Dit gaat zo’n minuut of tien goed en dan zit ik opeens muurvast achter een heel klein dotje lelies.
Stilte aan de waterkant. Doodse stilte. Angstig vraagt EHD: “Voel je hem nog wel?” Net als ik verbaasd achterom wil kijken, begrijp ik dat hij op de vis doelt en ik antwoord zacht: “Volgens mij wel...” De zenuwen gieren me door de keel, want dit is de run die ons wekenlange blankpatroon moet doorbreken. We mogen deze vis niet verspelen en MOETEN haar joekelen.
EHD zucht en roept: “Je moet het water in om hem los te maken.” Hij neemt de hengel over en snel schiet ik uit mijn shirt, sokken en lange broek. Slechts gekleed in een blauw sportbroekje stap ik zonder pardon het water in en loop behoedzaam naar dat kleine, klotige leliekluitje dat tussen ons en het verzilveren van een dikke vis instaat.
De lijn is twee keer om de leliestengels heen geslagen en voorzichtig laat ik mijn hand langs de lijn afzakken. De kou slaat mij om het hart (dit kan niet van het water geweest zijn want die had een aangename temperatuur van zo’n 23 graden), als ik mijn korda tube al in mijn handen heb en nog steeds geen vis zie boven komen. ‘De vis is los... kan niet anders... verdomme...’, denk ik terwijl ik de lijn verder omhoog haal en de leliestengels afbreek.
Vanuit het troebele water komt opeens een grote witte schim naar boven. En voor de eerste keer sta ik oog in oog met de karper die, jawel, nog stevig gehaakt is!

Ze begrijpt dat haar tactiek van vastzwemmen niet heeft gewerkt en met een geïrriteerde klap op het water wil zij er weer vandoor schieten. Echter, EHD heeft vaker met dit bijltje gehakt en drilt de vluchteling vakkundig weg van de andere velden en haalt haar langzaam maar zeker naar de kant. Wanneer ik drijfnat op de kant spring ligt de vis nog geen meter van de beschoeiing af en neem ik de hengel weer over. EHD schept de vis in een keer en als hij het net uit het water lift, meldt hij meteen dat we een hele zware te pakken hebben.
Wat een plaatje hebben we te pakken hier! Een big van een ‘bijna’ rijenkarper prijkt op de landingsmat na wegen (gewicht van de mat uiteraard eraf getrokken) blijft er een score van 26 geijkte ponden karper over!

Hatseflats, mijn oude PR van 21 pond is niet gebroken maar gewoon verbrijzeld! Hier is geen sprake van een karper die is gejoekeld, maar een zoetwaterbuffel die is GEKNEITERD!!

Peut en EHD knippen er met de camera’s driftig op los en ik zit zo trots als een aap met 7 ‘hoe heten die dingen ook alweer?’ te paraderen met mijn nieuwe PR.

Peut geeft aan dat, nu ik toch al in het water ben geweest, ik net zo goed de karper ‘in het water’ kan vrijlaten. Enkele seconden later liggen er twee buffels (waarvan één van de zoetwater variant) in de kneiterkletsplas. Na nog wat kiekjes vindt onze zoetwaterbuffel het welletjes en zwemt langzaam weg, terwijl zij nog een keertje naar ons zwaait met haar staart.
We zien mijn PR lui de plas in zinken en ik denk bij mezelf: ‘It ain’t over ‘till the fat lady sinks...’

Feiten en vragen:
Feit: Het blankpatroon is doorbroken. Na 7 magere jaren volgen 7 vette jaren. Dus
als dit waar is maken de EdHunters in het najaar nog een flinke eindsprint.
Vraag: Wanneer zal de volgende karper worden gejoekeld of beter nog gekneiterd?
Vraag: Wanneer spreken we van joekelen en wanneer wordt joekelen kneiteren?

Feit: Op iedere nachtsessie zijn er altijd twee vreselijke momenten (ongeacht of je
wel of niet vangt)
Vraag: Welke twee momenten zijn dit?

Feit: Peuteraar en de EdHunters hebben meer dan alleen vissen met elkaar gemeen.
Gemuteerde muizen en bloeddorstige draken (nee, geen ex vrouwen!) zijn er
slechts twee.
Vraag: Op welke twee zaken doelen we hiermee?

Feit: De koffie van Peuter Ma is geweldig en kwam precies op het juiste moment.
Vraag: Heeft de koffie ervoor gezorgd dat we langer zijn blijven zitten en er toch nog een
buffel uit hebben weten te halen?

Feit: Peuteraar zal nooit meer als ‘onverlichte’ geest in de nacht hoeven te drillen
Vraag: Hoe kan dit zo gekomen zijn?

Feit: EHD en EHT hebben feitelijk de PR karper samen gedrild.
Vraag: Is er dan sprake van een PR van 26 pond of een gedeelde vangst van 13 pond?

Feit: De gezamenlijke sessie is IEDEREEN goed bevallen en dus zeker voor herhaling
Vatbaar
Vraag: Hoe snel zal er een volgende gezamenlijke sessie plaats vinden?

-EHT