Een Korte Succesvolle Pensessie ___ 27-04-2003 EHM Visverslagen Index 
Alle sessie-foto's (1) Reageren?

Op zondag 27 april 2003, om half negen in de ochtend, loop ik met de visspullen in de hand richting mijn thuiswater. Mijn visspullen bestaan in deze tijd van het jaar uit een rugzak van Fox (waar ik ontzettend content mee ben), een klein laag klapstoeltje, een karpernet en een 2 lbs-hengel.

Bij het grote water aangekomen leg ik de rugzak af, zet ik de tweedelige hengel in elkaar en begin ik de kleine Engelse pen uit te loden. In dit heldere water kun je prachtig zien hoe je presentatie erbij zal komen te liggen. Als e.e.a. naar tevredenheid is gebeurd wordt het grote karpernet in elkaar gezet en gaat de rugzak weer om. Ik controleer nog even de trekkracht van de gisteren gekochte nieuwe soepele lijn van 26/100 (en of de haak goed vast zit) en dan ben ik er klaar voor.

Ik verlaat het grote water en zoek mijn weg naar de kleine zijslootjes. Een week of twee geleden heb ik daar weer voor het eerst karperactiviteit waargenomen. Het is weer de tijd dat de karpers het grote diepe water verlaten om zich in de ondiepe warme slootjes te gaan voortplanten. Vandaag is de vierde keer dat ik het ga proberen en de 3 vorige keren leverden alleen een paar grote brasems op. Gisteren heb ik het nog geprobeerd van 8 tot 10 in de ochtend. Ik kreeg geen enkele aanbeet maar zag wel twee enorme karpers springen waar ik, zeg maar, erg onrustig van werd. Kortom, vandaag moest er natuurlijk weer gevist worden. Ik vis nooit lang in dit soort situaties: minimaal anderhalf en maximaal 4 uurtjes. Het weer is twee dagen gelden omgeslagen en de temperatuur is aanzienlijk gedaald. Mijn gedachte is dan als volgt: de paai wordt even op een laag pitje gezet, maar de vissen verlaten de paaigronden natuurlijk niet. Wellicht dat er dus tijd is voor een lekkere snack tussendoor.

Aangekomen op de stek die ik van tevoren in mijn hoofd had bleek ik enorme ruzie met de wind (WZW 5) te hebben. De Engelse pen verdween door de wind constant tot aan de top onderwater. Na een halfuurtje te hebben zitten klooien vond ik het genoeg. Op de heenweg had ik een plek aan de overkant gezien die in een bochtje lag. Het water in de bocht lag zeg maar in de luwte en de wind had er weinig vat op. De reden dat ik daar nog niet had gezeten was dat het erg ruig terrein is. Je moet door bramenstruiken en er staan veel brandnetels. Aangezien er natuurlijk gevist moest worden besloot ik dit allemaal te trotseren. Toen ik uiteindelijk op mijn stoeltje zat, verscholen achter een klein rietkraagje, bleek het eigenlijk een prachtige plek om te zitten.

Nu kom ik natuurlijk niet om lekker te zitten dus liet ik het pennetje snel een meter achter de rietkraag in het water zakken en werd er een handje zoete mais bijgegooid. Vanaf dat moment gebeurde er een vol uur helemaal niets. Ik had de pen een keer binnengehaald om te kijken of er vuil aan de haak zat i.v.m. de vele waterplanten aldaar, maar de haak was redelijk schoon en de twee maiskorrels onaangetast. Wat mij betreft dus een goeie stek en was het dus gewoon wachten geblazen. Mijn vrouwtje had gebeld en vroeg waar ik zat; de lieverd had lekker uitgeslapen en was nu onderweg met koffie.

Op het moment dat zij zich links van mij een weg door de bramenstruiken probeert te worstelen zie ik precies op de plek waar mijn pennetje staat een paar kleine luchtbelletjes verschijnen. Ik gebaar met mijn linkerhand naar mijn vrouw dat er iets staat te gebeuren en dat ze in ieder geval niet langs de waterkant moet gaan lopen. Gelukkig is zij net zo fanatiek als ik en begrijpt ze precies wat er aan de hand is. Nog geen 5 seconden later zie ik de pen de diepte in glijden. Ik sla aan en heb contact met een vis. Aangezien een run uitblijft is mijn eerste gedachte dat het een brasem moet zijn. Ineens volgt er dan toch een run, om precies te zijn een run naar links, in de richting van een grote groep waterlelies. Ik sta machteloos tegen deze krachtexplosie. De vis bereikt gemakkelijk de waterplanten en duikt er uiteraard vol in. Het volgende moment zit de lijn muurvast. Ik besluit druk te houden maar dan wel minimale druk. Ik wil niets forceren en kijken wat de vis doet. Na een spannend moment komt er gelukkig weer beweging. De vis doorkruist nog een stuk met waterplanten en maakt dan een fatale fout. Zij kiest weer voor open water en ik slaak een zucht van opluchting. Op het moment dat de vis de planten verlaat kan ik haar gedeeltelijk zien en dringt het besef tot mij door dat dit geen kleine vis is. Ik draai mijn slip strakker als de karper oversteekt naar een ander stuk met waterplanten. Mijn 2 lbs-hengel staat volledig krom en de 26/100 lijn volledig strak als ik haar naar het net weet te loodsen.

Mijn vrouw heeft het grote net reeds onderwater liggen maar de vis gooit bij het zien van het einde van de rit toch nog een keer alles op alles. Zij gooit nog een keer alles uit de kast en vertrekt weer richting de waterlelies. Ik neem op dit moment een dapper besluit en draai mijn slip volledig dicht als de vis de planten weer dreigt in te gaan. De hengel kromt als een hoepel en de draad staat zo strak als een snaar. De vis kantelt en draait uiteindelijk op haar zij. Rustig wordt ze boven het landingsnet begeleid en geschept. Ik laat weer een diepe zucht en sta heel eventjes te trillen op mijn benen.

Voorzichtig wordt de karper, een prachtige schub, op zachte bodem gelegd en zoek ik naar de haak. Deze blijkt niet in haar bek te zitten maar in de linker borstvin!!! Ik vond tijdens de dril al dat de vis gek aanvoelde en nu werd ineens een hoop duidelijk. Wat een mazzel!!! De vis is gelukkig niet beschadigd, de vin blijkt nog helemaal gaaf. De vis wordt in het net aan de unster gehangen en dit is een prachtig moment: de meter komt tot stilstand tussen de 12,5 en de 13 kg. Een vijfentwintig ponds schubkarper. Dit betekent een verbetering van mijn persoonlijke record wat op 20 pond stond. Apetrots wordt de vrouwtjesschub, die bol staat van de kuit, gefotografeerd en weer terugbegleid in haar (waarschijnlijk nu wat minder) vertrouwde omgeving.

Thuisgekomen besef ik mij dat wij in alle euforie vergeten zijn de vis te meten maar dat mag de pret niet drukken. Ik schat de lengte net iets boven de 80 cm. Mijn dag kon in ieder geval niet meer stuk. Anderhalf uur gevist en dan zo'n knoeperd vangen. Ik ben voor even in de wolken.

-EHM