Mijn Eerste Keer (Nachtvissen) ___ 02-03-2004 EHE Visverslagen Index 
Alle sessie-foto's (3) Reageren?

Sessie-verslag van 7 op 8 februari 2004 aan de Amsterdamse Bosbaan.
Na lang twijfelen besloot ik om mee te gaan. Maarten had alweer een paar weken de kriebels en had al een paar keer gevraagd of ik geen zin had om een nachtje mee te gaan.

Nu moesten we ons ook nog gaan haasten zodat we de tent nog konden opzetten voordat het donker werd. Toen we aankwamen op de Bosbaan was het een grote modderpoel. We zetten alle spullen op het fietspad en hebben snel de tent opgezet, alles ging eigenlijk vrij soepel. Toen alles gereed was ( tent ingericht en hengels in het water ) gingen wij lekker op onze stoeltjes zitten. Het was inmiddels hartstikke donker, maar wel gezellig.

Het was gelukkig niet zo koud als ik dacht, maar ik verheugde me wel op het moment dat ik in m’n slaapzak zou kruipen.
Maarten besloot om nog een biertje te drinken en dan de tent in te gaan. Na een paar slokken...uit het niets....PIEPPPPP.

We schrokken ons rot en ik wist effe niet zo gauw wat ik allemaal moest doen, dus rende ik maar snel naar het net. Ik stond er al klaar voor, maar moest nog wel effe de hoofdlamp op en de landingsmat klaarleggen. Ik had nog nooit een hoofdlamp opgehad en ik zag dus ook geen moer!!! Wat ik wel zag was dat het een behoorlijke karper was toen die dicht bij het net kwam. Zo’n grote vis had ik nog nooit gezien ( op de bosbaan ) en ik was dan ook als de dood dat ik niet goed zou scheppen en dat de karper zou ontsnappen.

Wat een opluchtig toen hij in het net zat!!! Maarten moest hem natuurlijk overnemen, want voor mij was hij veel te zwaar. Eenmaal op de kant bleef het hectisch...wat ging dat beest tekeer zeg. Na het meten en wegen moest hij natuurlijk op de foto, maar dat ging niet zo makkelijk. Als hij ergens geen zin in had dan was het wel om op de foto te gaan.

Natuurlijk toch een paar mooie plaatjes geschoten en toen hebben we ‘m heel gauw teruggezet. YES, de eerste karper van 2004 was een feit en nog zo’n prachtbeest ook!!! Met een gerust gevoel gingen wij de tent in...nog een beetje nakletsen...een paar bladzijden lezen en toen proberen te slapen.

Ik kon helemaal niet slapen, want ik had het veel te koud. Alsof dat niet erg genoeg was begon het ook nog te stormen en niet zo’n beetje ook. Het regende keihard en later die nacht kwamen er keiharde rukwinden. Voor m’n gevoel duurde het uren, maar nog geen twee uur later hadden wij alweer een run. Ik zat er alweer aardig in, dus ik wist wel aardig wat ik moest doen. Het scheppen ging al een stuk moeilijker, omdat ik niet normaal kon staan, ik was alleen gericht op het houden van mijn evenwicht. Deze vis was een ouderwetse bosbaner. Een schub van 7 kilo.

Toen we de tent weer ingingen ben ik maar weer een stukje gaan lezen, want proberen te slapen had helemaal geen zin. Om 22.30 uur was het weer zover. Inmiddels had ik routine: schoentjes aan, lampje op, spullen pakken en al glibberend met het net naar beneden. Stond daar een beetje naar die vis te zoeken, maar kon hem niet vinden...dat kwam omdat hij al was losgeschoten. Ondanks eerdere vangsten toch een kleine teleurstelling. Nu ging ik toch maar proberen om te slapen en dat lukte even.

Om 3.00 uur kregen wij weer een run en ik had echt geen zin om eruit te gaan...maar daar ging ik weer. Voeten op de grond en...plons!!! ( Maarten had de plu binnengehaald ivm de windstoten ) Nu wist ik dus zeker dat ik niet meer zou kunnen slapen en ik moest eerst nog die vis scheppen! Eerst kreeg ik natuurlijk mijn schoenen niet aan, toen moest ik Maarten met zijn laarzen helpen, even de hengel overnemen ( HELP ) en toen nog even op mijn bek gegaan op die gladde keien. Gelukkig kon ik door de kou de pijn niet voelen...dat kwam later.

Toen deze vis een feit was (6kg schub) had ik het helemaal gehad en wou ik a la minute naar huis, maar dat is nogal lastig midden in de nacht. Ik ging weer in m’n slaapzak, maar had het hartstikke koud en kon dus ook niet slapen. Alsof dat niet genoeg was begon de linkerhengel steeds erger te piepen door de wind...heel irritant. Ergens ben ik toch nog in slaap gevallen, want ik hoorde later dat Maarten er nog een keer uitmoest om de buitentent te redden, die was bijna weggewaaid!

Om een uur of 8 word ik op m’n schouder getikt: “we gaan naar huis”! Blij dat we eindelijk weg zouden gaan, maar we waren er nog lang niet! Ik had geen gevoel in mijn handen, dus de tent afbreken was een drama. Toen de buitenkant er af was moest ik ‘m met m’n volle gewicht tegenhouden anders was hij weggewaaid! Het ging natuurlijk ook nog effe keihard hagelen en als klap op de vuurpijl moest en zou Maarten nog even een foto van me maken. Dat was de limit en ik barstte in tranen uit.

Thuis heb ik net zolang in bad gelegen tot ik ontdooit was. We zijn nog dagen bezig geweest om de spullen schoon te maken!

- Annika