Satéprikker, Esox of Kasteel? Weet ik veel! We trollen ons scheel ___ 24-09-2008 • EHT Visverslagen Index 
• Alle sessie-foto's (4) • Reacties (5) Reageren?
“Vandaag bewolkt met kleine kans op een bui en in de loop van de dag breekt hier en daar de zon door.”, Dit is wat Henk Blok mij ’s ochtends om even na zessen influistert.

Gewoon een grauwe dag, zouden de meeste mensen zeggen. Ik spring echter vrolijk mijn bed uit en klik de koffie en het gasfornuis aan; het klinkt immers als goed visweer. Even later, koffie in de thermos en de verrassing van het gasfornuis in de andere thermos en daarna snel de auto in; onderweg naar Durgercity om EHD op te halen. Vandaag is namelijk revanchedag bij Schwegler!

Wanneer ik in de eerste kop van de file schuifel, bedenk ik me dat we de afgelopen keren bij Schwegler niet echt mazzel hebben gehad (lees: nul serieuze vissen).
Ik bedenk me ook dat ik dinsdagochtend nog even met Rolo en Dré een uurtje ’s ochtends ben wezen repeteren op het Rembrandtpark. Voor mij een slechte repetitie want ook hier ging ik blanco naar huis. Dré pakte die ochtend nog wel een formaatje; ruim 90 centimeter.

Toch ben ik (net zoals ik alle andere trouwens keren was) ERG positief over een dagje Schwegler, want: een slechte generale is toch immers een goede uitvoering?

Bij Schwegler drinken EHD en ik even een kopje koffie met Annie en zoonlief, praten kort bij en springen dan, tot de tanden met roofvisgerei gewapend, de legergroene boot in.
EHD neemt plaats achter het roer en als we wegvaren wensen we elkaar een voorspoedige strijd.

Bij Schwegler drinken EHD en ik even een kopje koffie met Annie en zoonlief, praten kort bij en springen dan, tot de tanden met roofvisgerei gewapend, de legergroene boot in.
EHD neemt plaats achter het roer en als we wegvaren wensen we elkaar een voorspoedige strijd.
We beginnen met op de plas een uurtje driften. Onder de dobbers hangen dikke, stinkende sardines. Terwijl de wind ons langzaam van de ene kant naar de andere kant laat drijven, gooien we links en rechts van de dobbers met kunstaas. Ik heb besloten dat de kunstazen van HotConcept (www.hotconcept.nl) vandaag onder alle omstandigheden ingezet kunnen worden en ga hier dus het grootste gedeelte van de dag mee vissen.

De HotCubbie, die me al eerder een dikke 80 centimeter snoek heeft opgeleverd, duikelt door de plas, maar weet geen Esox te verleiden tot een hapje.
Overigens weten we nergens een snoek mee uit te lokken op de plas, dus besluiten we na ruim anderhalf uur om ons heil maar weer op de Vaart te gaan zoeken.

Op de vaart zelf, vraag ik onschuldig aan EHD of hier dan ook wel snoekbaars zit? Natuurlijk, gek! Hier zit alles. Ik vertel hem dat ik nog een bakkie voor ons inschenk, omdat ik altijd reuring op mijn hengel krijg als ik bezig ben met de koffie. En of de Visduvel ermee speelt; de koffie staat nog niet te geuren in de bekers en mijn hengeltop begint als een bezetene te shaken.

De witte TimberTiger komt tijdens het binnendraaien omhoog en hieraan hangt gewoon mijn eerste snoekbaars ooit! Nog een mooi formaat ook voor een eerste keer; 55 centimeter.
De kop is eraf, de blanco score verdwenen en ik ben blij met mijn lange, slanke snoekbaars!

In de zijtakken wemelt het van de lelievelden. We besluiten om toch te proberen om hier ook een visje tussenuit te plukken. Ik zet de HotTurkey aan de onderlijn en trek de Turkey over de lelies het water in. De Turkey maakt een vreselijk kabaal en als ik zie hoe die door het water raast, krijg ik bijna zin om er zelf in te bijten. We vissen hard! Het lukt ons echter niet om hier een mooi snoekje te verschalken, dus toch maar weer naar de Vaart.

Terwijl we verder trollen, scheren de vliegtuigen rakelings over. Zo ook een Cityhopper; het type vliegtuig waar de Hunters volgend jaar mee naar Noorwegen op visvakantie gaan. Als we een beetje filosoferen over hoe het ons daar zal vergaan, krijg ik opeens weer een vette klap op mijn hengel. De TimberTiger strikes again!
Dit keer trekken we een formaat snoek in de boot; 81 dikke centimeters Esox maken onze dag weer een beetje beter. Wat een klapper! Lekker hoor! We trollen nog een paar keer over hetzelfde stuk heen om te kijken of we nog een zoetwaterwolf kunnen haken, maar na deze vangst is het weer even stil.
Dan zegt EHD plots: “Als je nou weer (voor de derde keer dus) beet krijgt, gooi ik je de boot uit.” Dat had ie niet moeten zeggen, want als op commando begint mijn hengeltop weer epileptische kunsten uit te halen. Terwijl ik de gehaakte vis naar de boot probeer te krijgen, geeft EHD aan dat ik alvast kan beginnen met spullen van waarde af te doen, omdat hij met zo dadelijk de boot uit dondert. Waarschijnlijk was ik hier onbewust toch van de onder de indruk, want nog geen seconde later valt de strakke lijn compleet slap en haal ik verder alleen maar een kunstaasje binnen. Ik denk dat we hier toch wel een mooie vis hebben verspeeld.
Maakt niets uit; ik ben nog steeds blij!

Inmiddels zijn we al ruim over de klok van twaalf heen en besluiten we om de boot weer even stil te leggen in een mooie zijtak van de vaart.
Doodaashengels te water en tijd om de verrassing die ik voor dag en dauw klaar heb gemaakt, tevoorschijn te toveren. Ik haal een tweede thermos naar voren en trek hier warme Hotdogs uit. Een broodje warme hotdog, maakt je weer een beetje mens. Lekker!
Ondertussen peutert EHD tussen de hengels nog een stropdas snoekje weg met kunstaas.
Mijn dobber doet van allerlei rare dingen, maar te weinig om echt aan te slaan. Wanneer ik het dode aas binnen haal, zie ik dat er links en rechts grote happen uit zijn genomen. Toch vis in de buurt. We proberen nog even verder maar tevergeefs. Er zit niets anders op dan terug te trollen naar de Vaart en het daar gewoon weer even te proberen.

Het kunstaas dat ik in de sloten gebruikte moest ondiep lopen. Dus als we weer bij de Vaart zijn gearriveerd, verwissel ik dit aas weer voor een Franse Postzegelkat (wat? Yep; een Tigre du Timbre); een knalgele Clown dit keer.

Het aas zit er nog geen drie minuten aan en pats; weer beet!
Een snoekske van een kleine 50 centimeter kon geen nee zeggen tegen die gele rakker die over de bodem heen en weer denderde.

Op dezelfde plek waar ik eerder op de dag de dikke snoek ving, trollen we wat rondjes. Ik krijg gewoon weer een klap op de hengel, gevolgd door onmiddellijk door de slip heen trekken van lijn. Eerste wat ik denk is: DIKKE SNOEK. Echter, als de amokmaker aan het oppervlak komt blijkt dat ik een forse snoekbaars in zijn staart heb gehaakt?
Door snel denken van EHD weten we de vis in de boot te krijgen met het schepnet en hem te ontdoen van de haak.

Voor een vals gehaakte vis, kan ik mijn geluk echt niet op! Ik heb gewoon 61 centimeter snoekbaars in mijn handen! Jaren geen snoekbaars gezien en nu ineens gewoon twee dikke kneiters!
We blijven nog even op deze plek, want het is gewoon feest hier.
Vakkundig stuurt EHD het kleine bootje tussen diepladers en rijnaken door en net als ik iets tegen hem wil zeggen, knalt met een bloedgang zijn hengeltop omlaag!
EHD drilt of zijn leven er vanaf hangt; de vis doet aan de andere kant van de lijn hetzelfde en trekt de lijn door de strak gestelde slip heen. Langzaam beweegt de snoek (dit hebben we inmiddels gezien) zich naar de dukdalven die een paar meter verder dreigend opgesteld staan.
Het lukt de snoek om rakelings langs een dukdalf te zwemmen en de lijn muurvast te krijgen in de afgebrokkelde paal. EHD manoeuvreert de boot tot vlak langs de paal en weet diep onder water na enkele pogingen de lijn en de snoek los te krijgen van de dukdalf.

Nat tot aan zijn schouder, drilt hij de vis verder uit en om de kans op verspelen te minimaliseren, besluiten we om ook deze vis te scheppen.
Een drijfnatte jas kan EHD helemaal niets meer schelen, want als we de vis hebben onthaakt, meten we 91 centimeter onderwatergeweld voor EHD!
Wat een klapper! En wat een kroon op de dag. Eindelijk breekt de zon ook door, alsof deze gewacht heeft tot deze prachtige dag ook magistraal afgesloten kon worden.
Uiterst tevreden en gelukkig trollen we langzaam terug naar Schwegler en verbazen ons erover dat zo’n dag zo belachelijk snel voorbij gaat.

Het is duidelijk dat het EdHunter shirtje weer uit de wilgen is getrokken. De blaadjes beginnen nu toch van de bomen te vallen, dus zo’n shirt op die kale takken is ook geen gezicht.
Met 116 centimeter snoekbaars en 272 centimeter snoek, hebben we geen gek figuur geslagen!
Kortom, een werelddag.

-EHT